Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

 

   

Szanowni Państwo!!!

 Po uruchomieniu przez Stowarzyszenie SDW REPROPOL wypłat wynagrodzeń dla wydawców prasy kierowane są do nas liczne pytania dotyczące repartycji wynagrodzeń
z tytułu opłat reprograficznych przeznaczonych dla autorów wydawnictw prasowych.

 

Uprzejmie informujemy, że repartycja tych opłat należy do obowiązków Stowarzyszenia Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi Twórców Dzieł Naukowych
i Technicznych KOPIPOL.

Wszelkie informacje na ten temat oraz dane kontaktowe znajdują się na stronie www.kopipol.pl.

 

  

Aktualności:

 

 

 

12 września 2018 r. po 2 latach od ogłoszenia przez Komisję Europejską w 2016 r. potrzeby zmian w przepisach prawa autorskiego i po wielostronnych konsultacjach krajowych i środowiskowych, Parlament Europejski 12 września 2018 wynikiem głosów: za 438, przeciw 226 i wstrzymujących się 39 europosłów przyjął projekt Dyrektywy w sprawie praw autorskich na Jednolitym Rynku Cyfrowym.

 

 

 

Niektóre ważniejsze dla wydawców i autorów sformułowania projektu Dyrektywy


                                                                                    Założenia do Dyrektywy

Motyw 31

(31) Wolna i pluralistyczna prasa jest niezbędna do zapewnienia wysokiej jakości dziennikarstwa i dostępu obywateli do informacji. Wnosi ona zasadniczy wkład w debatę publiczną i prawidłowe funkcjonowanie demokratycznego społeczeństwa. Rosnąca nierównowaga między silnymi platformami, a wydawcami publikacji prasowych, którymi mogą być również agencje informacyjne, już doprowadzila do znaczącego regresu w otoczeniu medialnym na szczeblu regionalnym. W fazie przechodzenia od druku do publikacji cyfrowych wydawcy publikacji prasowych oraz agencje informacyjne mają trudności z udzielaniem licencji na internetowe korzystanie ze swoich publikacji oraz z osiągnięciem zwrotu z inwestycji. W przypadku, gdy wydawców publikacji prasowych nie uznaje się za podmioty praw, udzielanie licencji i egzekwowanie praw autorskich w otoczeniu cyfrowym jest często skomplikowane i nieefektywne.

Motyw 32

(32) Należy uznać organizacyjny i finansowy wkład, jaki wnoszą w produkcję publikacji prasowych wydawcy, i stworzyć dla nich zachęty, aby zapewnić stabilność branży wydawniczej i zagwarantować dostępność wiarygodnych informacji.. Należy zatem przewidzieć na poziomie unijnym zharmonizowaną ochronę prawną publikacji prasowych w odniesieniu do korzystania cyfrowego. Taką ochronę należy skutecznie zagwarantować poprzez wprowadzenie w prawie Unii praw pokrewnych do praw autorskich, dotyczących zwielokrotniania i publicznego udostępniania publikacji prasowych w zakresie korzystania cyfrowego w celu uzyskania uczciwego i proporcjonalnego wynagrodzenia za takie korzystanie. Z zasady tej powinno być wylączone korzystanie dla celów prywatnych. Ponadto umieszczenie w wyszukiwarce inernetowej nie powinno być uważane za uczciwe i proporcjonalne wynagrodzenie.

Motyw 33

(33)        Dla celów niniejszej dyrektywy należy zdefiniować pojęcie publikacji prasowej w taki sposób, aby obejmowało ono wyłącznie publikacje dziennikarskie publikowane przez usługodawcę, okresowo lub regularnie aktualizowane na wszelkich nośnikach, w celu informowania lub dostarczenia rozrywki. Publikacje takie mogą obejmować np. gazety codzienne, tygodniki i miesięczniki o tematyce ogólnej lub specjalistycznej oraz internetowe serwisy informacyjne. Publikacje periodyczne, które są publikowane do celów naukowych lub akademickich, takie jak czasopisma naukowe, nie powinny być objęte ochroną udzielaną publikacjom prasowym zgodnie z niniejszą dyrektywą. Ochrona ta nie obejmuje czynności linkowania. Ochrona ta nie obejmuje również informacji faktograficznych zawartych w artykulach dziennikarskich zamieszczonych w publikacji prasowej, nie powstrzymuje zatem nikogo od przekazywania takich informacji faktograficznych.

Motyw 34

(34) Prawa przyznane wydawcom publikacji prasowych zgodnie z niniejszą dyrektywą powinny mieć ten sam zakres co prawa do zwielokrotniania i publicznego udostępniania, o których mowa w dyrektywie 2001/29/WE, w zakresie, w jakim dotyczy to korzystania cyfrowego. Państwa czlonkowskie powinny również podlegać tym samym przepisom dotyczącym wyjątków i ograniczeń, które mają zastosowanie do praw przewidzianych w dyrektywie 2001/29/WE, w tym przepisom dotyczącym wyjątku obejmującego cytowanie do celów takich jak słowa krytyki lub recenzji przewidzianych w art. 5 ust. 3 punkt d tej dyrektywy.

Motyw 35

(35) Ochrona przyznana wydawcom publikacji prasowych na podstawie niniejszej dyrektywy nie powinna naruszać praw autorów i innych podmiotów praw do utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, w tym w odniesieniu do zakresu, w jakim mogą eksploatować swoje utwory lub inne przedmioty objęte ochroną niezależnie od publikacji prasowej, w skład której wchodzą te utwory lub przedmioty. W związku z tym, wydawcy publikacji prasowych nie powinni mieć możliwości powoływania się na przyznaną im ochronę wobec autorów i innych podmiotów praw. Pozostaje to bez uszczerbku dla ustaleń umownych zawartych między wydawcami publikacji prasowych a autorami i innymi podmiotami praw. Autorzy, których utwory wchodzą w sklad publikacji prasowej są uprawnieni do odpowiednich udziałów w nowych, dodatkowych przychodach, jakie wydawcy publikacji prasowych otrzymają za wtórne wykorzystanie ich publikacji prasowych przez dostawców uslug spoleczeństwa informacyjnego w odniesieniu do praw zapisanych w art. 11 ust. 1.

Motyw 37

(37) W ostatnich latach funkcjonowanie rynku treści online stało się bardziej złożone. Internetowe usługi zapewniania dostępu do treści chronionych prawem autorskim zamieszczanych przez użytkowników bez udziału podmiotów praw rozwinęły się i stały się głównym źródłem dostępu do treści online. Usługi online to środki zapewniające szerszy dostęp do kulturalnych i kreatywnych utworów, oferujące duże możliwości branży kuluralnej i kreatywnej w zakresie opracowywania nowych modeli biznesowych. Mimo jednak, iż umożliwiają róznorodność i ulawiają dostep do treści, generują również problemy, gdy treści chronione prawami autorskimi są zamieszczane bez wcześniejszego upoważnienia ze strony podmiotów praw. Ma to wpływ na możliwości ustalenia przez podmioty praw, czy ktoś korzysta z ich utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, a jeśli tak, to na jakich warunkach, a także na możliwości uzyskania przez nich odpowiedniego wynagrodzenia.

Motyw 37 (nowy)

(37a) Niektóre usługi społeczeństwa informacyjnego, w ramach ich normalnego wykorzystywania, są zaprojektowane tak, aby udostępniać publicznie chronione prawami autorskimi treści lub inne przedmioty zamieszczane przez ich użytkowników. Definicja dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych zapisana w tej dyrektywie obejmować będzie dostawców usług społeczeństwa informacyjnego, których jednym z głównych celów jest przechowywanie i publiczne udostępnianie lub przekazywanie zamieszczonych przez użytkowników znaczących ilości treści chronionych prawami autorskimi / udostępnionych przez użytkowników, oraz takich, które optymalizują treści i promują je dla celów uzyskania zysku, w tym, m.in., pokazywanie, lokalizowanie, organizowanie i porządkowanie zamieszczonych utworów lub innych przedmiotów, bez względu na rodzaj środków wykorzystanych do tego celu, i dlatego działających w aktywny sposób. W rezultacie nie mogą oni korzystać z wyjątku o niepodleganiu odpowiedzialności prawnej, zapisanemu w art. 14 dyrektywy 2000/31/WE. Definicja dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych zapisana w tej dyrektywie nie obejmuje mini przedsiębiorstw i małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu Tytułu I Załącznika do Zalecenia Komisji Nr 2003/361/WE oraz serwisów dzialających w celu niekomercyjnym, takich jak encyklopiedie cyfrowe oraz dostawcy usług online, gdzie treści są zamieszczane za upoważnieniem wszystkich zainteresowanych podmiotów praw, takich jak edukacyjne i naukowe repozytoria. Dostawcy usług w chmurze dla celów indywidualnych, którzy nie zapewniają bezpośrednio publicznego dostępu, platformy opracowujące programy z otwartego źródła oraz rynki cyfrowe, których główną dzialalnością jest handel detaliczny towarami fizycznymi nie powinny być uważane za dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu niniejszej dyerktywy.

Motyw 38

(38) Dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych dokonują aktu publicznego udostępniania i dlatego są odpowiedzialni za ich treści i w związku z tym powinni zawierać uczciwe i odpowiednie umowy licencyjne z podmiotami praw.

W przypadku zawarcia umów licencyjnych, powinny one obejmować również – w tym samym zakresie – odpowiedzialność prawną użytkowników, gdy nie działają oni w celach handlowych.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 punkt a, odpowiedzialność dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w odniesieniu do art.13 nie obejmuje aktów linkowania związanych z publikacjami prasowymi

Dialog między zainteresowanymi stronami ma w świecie cyfrowym fundamentalne znaczenie. Zainteresowane podmioty powinny określić najlepsze metody w celu zapewnienia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw. Takie metody powinny uwzględniać zakres treści naruszających prawa autorskie w serwisie.

Motyw 39 (nowy)

(
39) Państwa członkowskie powinny zapewnić, że wówczas, gdy podmioty praw nie chcą zawierać umów licencyjnych, dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmioty praw powinny współpracować w dobrej wierze w celu zapewnienia, że chronione utwory lub inne przedmioty, które nie uzyskały zezwolenia na rozpowszechnianie, nie będą dostępne na ich serwisach. Współpraca między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmiotami praw nie doprowadzi do zapobiegania dostępności utworów lub innych chronionych przedmiotów nienaruszających praw autorskich, także tych objętych wyjątkami lub ograniczeniami praw autorskich.

Motyw 39a (nowy)

(39a) Państwa członkowskie powinny zapewnić, że dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych, o których mowa w ust. 1, wprowadzą skuteczne i szybko reagujące mechanizmy skarg i zadośćuczynienia, które będą dostępne użytkownikom w przypadku, gdyby współpraca, o której mowa w ust. 2 doprowadziła do nieuzasadnionego usunięcia ich treści. Każda skarga złożona w ramach tego mechanizmu powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki. Podmioty praw powinny w sposób racjonalny uzasadnić swoje decyzje, aby unikać arbitralnego oddalania skarg. Ponadto, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, dyrektywą 200/58/WE oraz Rozporządzeniem o Ogólnej Ochronie Danych, wspomniana współpraca nie powinna prowadzić do identyfikacji indywidualnych użytkowników, ani do przetwarzania ich danych osobowych.

Państwa członkowskie zapewniają również, że użytkownicy mają dostęp do niezależnej instytucji zajmującej się rozwiązywaniem sporów, a także do sądu lub innego odpowiedniego organu wymiaru sprawiedliwości celem oceny stosowania wyjątków lub ograniczeń praw autorskich.

Motyw 39 b (nowy)

(39b) Najszybciej jak to możliwe po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja i państwa członkowskie powinny zorganizować dialog między zainteresowanymi stronami w celu harmonizacji i określenia najlepszych praktyk. Powinni oni wydać przewodnik odnośnie do zabezpieczenia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw, co do wykorzystywania ich utworów lub innych przedmiotów w rozumieniu tej dyrektywy. Przy definiowaniu najlepszych praktyk należy szczególnie brać pod uwagę prawa podstawowe oraz stosowanie wyjątków i ograniczeń. Szczególny nacisk należy położyć na zapewnienie, iż obciążenie małych i średnich przedsiębiorstw pozostaje odpowiednie i że nie do chodzi do automatycznego blokowania treści.

 


                                                                                             Zapisy Dyrektywy

                                                                                                          Artykuł 2
 (4b) „dostawca usług z zakresu udostępniania treści internetowych” oznacza dostawcę usług społeczeństwa informacyjnego, którego jednym z głównych celów jest przechowywanie i zapewnianie publicznego dostępu do znaczących ilości chronionych prawami autorskimi utworów lub innych chronionych przedmiotów zamieszczanych przez użytkowników, które serwis optymalizuje i promuje dla celów handlowych. Serwisy dzialające w celu niekomercyjnym, takie jak encyklopiedie cyfrowe oraz dostawcy usług online, gdzie treści są zamieszczane za upoważnieniem wszystkich zainteresowanych podmiotów praw, takie jak edukacyjne i naukowe repozytoria, nie są uważane za usługi z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Dostawcy usług w chmurze dla celów indywidualnych, którzy nie zapewniają bezpośrednio publicznego dostępu, platformy opracowujące programy z otwartego źródła oraz rynki cyfrowe, których główną dzialalnością jest handel detaliczny towarami fizycznymi nie powinny być uważane za dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu tej dyrektywy.

                                                                                                            Artykuł 11

Ochrona publikacji prasowych w zakresie cyfrowych sposobów korzystania

 

Państwa członkowskie zapewniają wydawcom publikacji prasowych prawa przewidziane w art. 2 i art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, tak aby otrzymywali oni uczciwe i proporcjonalne wynagrodzenie za cyfrowe wykorzystnie ich publikacji prasowych przez dostawców usług spoleczeństwa informacyjnego.

1a. Prawa, o których mowa w ust. 1 nie uniemożliwiają uprawnionego wykorzysywania publikacji prasowych dla celów prywanych i niekomercyjnych przez indywidualnych uzytkowników.

Prawa, o których mowa w ust. 1, nie naruszają jakichkolwiek przewidzianych w prawie Unii praw autorów i innych podmiotów praw w odniesieniu do utworów i innych przedmiotów zawartych w publikacji prasowej, i nie mają na te prawa żadnego wpływu. Na prawa, o których mowa w ust.1 nie można się powoływać przeciwko autorom i innym podmiotom praw, a w szczególności na ich podstawie nie można pozbawiać autorów i innych podmiotów praw ich prawa do eksploatacji swoich utworów i innych przedmiotów niezależnie od publikacji prasowej, w skład której wchodzą te utwory lub przedmioty.

2a. Prawa, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą prostego linkowania opatrzonego pojedynczymi wyrazami. 

W odniesieniu do praw określonych w ust. 1 stosuje się mutatis mutandis odpowiednio art. 5–8 dyrektywy 2001/29/WE i dyrektywy 2012/28/UE.

Prawa, o których mowa w ust. 1, wygasają rok po opublikowaniu danej publikacji prasowej. Termin ten liczy się od dnia pierwszego stycznia roku następującego po dacie opublikowania. Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie działa wstecz.

4a. Państwa członkowskie zapewniają, że autorzy otrzymują odpowiednie udziały w dodatkowych przychodach, jakie uzyskują wydawcy publikacji prasowych za wykorzystanie publikacji prasowej przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego.

                                                                                                           Artykuł 13

Korzystanie z treści chronionych przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego polegających na przechowywaniu lub udostępnianiu utworów lub innych przedmiotów zamieszczanych przez ich użykowników

Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE dostawcy uslug z zakresu udopstepniania teści internetowych dokonują aktu publicznego udostępniania i z tego względu zawierają uczciwe i odpowiednie umowy licencyjne z podmiotami praw..

Umowy licencyjne zawarte przez dostawców usług z zakresu udostępninia treści internetowych z podmiotami praw dotyczące aktów udostępniania wspomnianych w ust. 1, obejmują odpowiedzialność prawną za utwory zamieszczone przez użytkowników takich usług z zakresu udostępniania treści internetowych zgodnie z warunkami określonymi w umowie licencyjnej, przy założeniu, iż użytkwonicy tacy nie działają w charakterze komercyjnym.

2a. Państwa członkowskie zapewniają, że wówczas, gdy podmioty praw nie chcą zawierać umów licencyjnych, dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmioty praw powinny współpracować w dobrej wierze w celu zapewnienia, że chronione utwory lub inne przedmioty, które nie uzyskały zezwolenia na rozpowszechnianie, nie będą dostępne na ich serwisach. Współpraca między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmiotami praw nie doprowadzi do zapobiegania dostępności utworów lub innych chronionych przedmiotów nienaruszających praw autorskich, także tych objętych wyjątkami lub ograniczeniami praw autorskich.

2b. Państwa członkowskie zapewniają, że dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych, o których mowa w ust. 1, wprowadzą skuteczne i szybko reagujące mechanizmy skarg i zadośćuczynienia, które będą dostępne użytkownikom w przypadku, gdyby współpraca, o której mowa w ust. 2 doprowadziła do nieuzasadnionego usunięcia ich treści. Każda skarga złożona w ramach tego mechanizmu powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki i powinna podlegać przeglądowi przeprowadzonemu prze człowieka. Podmioty praw powinny w sposób racjonalny uzasadnić swoje decyzje, aby unikać arbitralnego oddalania skarg. Ponadto, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, dyrektywą 200/58/WE oraz Rozporządzeniem o Ogólnej Ochronie Danych, wspomniana współpraca nie powinna prowadzić do identyfikacji indywidualnych użytkowników, ani do przetwarzania ich danych osobowych.

Państwa członkowskie zapewniają również, że użytkownicy mają dostęp do niezależnej instytucji zajmującej się rozwiązywaniem sporów, a także do sądu lub innego odpowiedniego organu wymiaru sprawiedliwości celem oceny stosowania wyjątków lub ograniczeń praw autorskich.

(Z datą wejścia w życie nieniejszej dyrekywy), Komisja i państwa członkowskie zorganizują dialog między zainteresowanymi stronami w celu harmonizacji i określenia najlepszych praktyk oraz wydadzą przewodnik odnośnie do zabezpieczenia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw, co do wykorzystywania ich utworów lub innych przedmiotów w rozumieniu tej dyrektywy. Przy definiowaniu najlepszych praktyk należy szczególnie brać pod uwagę prawa podstawowe oraz stosowanie wyjątków i ograniczeń. Szczególny nacisk należy położyć na zapewnienie, iż obciążenie małych i średnich przedsiębiorstw pozostaje odpowiednie i że nie do chodzi do automatycznego blokowania treści.

                                                                             Dyrektywa – prawda i mity



   
Ostateczny kształt projektu dyrektywy powstanie w wyniku pracy tzw. Trilogu, to jest P.E., R.E i K.E. Należy spodziewać się, że na przełomie roku zostanie przyjęty ostateczny kształt dyrektywy nie naruszający generalnych ustaleń projektu. Polska jak i inne kraje będzie miała 2 lata od daty przyjęcia dyrektywy na wdrożenie jej do swojego porządku prawnego.

             Przyjęty projekt w znacznej części, w 15 lat po wdrożeniu dyrektywy INFOSOC, wobec gwałtownego rozwoju Internetu, uwzględnia zwiększoną potrzebę ochrony posiadaczy praw z utrzymaniem istniejących wyjątków dla użytkowników fizycznych jak i niektórych instytucjonalnych. Dla wydawców prasy oznacza przyznanie praw pokrewnych jakie od wielu lat posiadają producenci muzyki i filmów, nadawcy, czy obecnie producenci gier.

             Projekt dyrektywy zmienia zasady publikowania i monitorowania treści w Internecie związanych z ochroną praw autorskich. Projekt ogranicza nieuprawnione – bez licencji – korzystanie z cudzych treści. Projekt utrzymuje swobodę dostępu do treści i podtrzymuje wolną wymianę informacji pod warunkiem poszanowania praw wydawców, producentów i autorów. Projekt nie narusza istniejących wyjątków ani ich nie ogranicza. Wręcz przeciwnie dodaje nowy wyjątek określony w art. 13.

Celnie powyższe uwarunkowania określił Tadeusz Węgrzynowski w rozmowie z Magdaleną Rigamonti opublikowanej we wrześniowym Dzienniku Gazecie Prawnej:

„Proszę sobie porównać internet do miasta. Są ulice, chodniki, parki, ławki – i to jest wspólne. Poruszamy się po tym mieście bezpłatnie. Jednak jeśli chcemy wejść do księgarni po książkę czy do kina obejrzeć film, to za to płacimy. Świat wirtualny w tym względzie nie różni się od realnego.”

Do najważniejszych zmian należą:

1. Nowy wyjątek text and data mining (TDM, art. 3) pierwszy wyjątek obowiązkowy dla wszystkich państw członkowskich.

W propozycji sprawozdawcy – obowiązkowy wyjątek dla państw członkowskich TDM ma być dostępny dla instytucji naukowo-badawczych oraz instytucji dziedzictwa kulturowego do celów niekomercyjnych (art. 3 par. 1). Państwa członkowskie mogą poszerzyć ten wyjątek na innych użytkowników (jest to opcja dla państw (art. 3a par. 1).

2. Dostosowanie istniejących wyjątków (art.4 i art. 5) do rzeczywistości online obejmujących:

- wyjątek edukacyjny i na potrzeby nauczania,

- wyjątek dla bibliotek, muzeów, archiwów etc. (digitalizacja zasobów, udostępnianie i rozpowszechnianie i zwielokrotnianie utworów, które nie są nastawione na osiągnięcie korzyści finansowych, non-profit).

3. Zasady wynagrodzenia w kontraktach zawieranych przez wydawcę czy producenta z twórcą, autorem czy wykonawcą – art. 14-16a

- zobligowanie producentów do większej przejrzystości w raportowaniu do twórcy w odniesieniu do wykorzystania jego dzieła – autor ma prawo wiedzieć, co dzieje się z jego utworem i jak on jest wykorzystywany,

- prawo do renegocjonowania kontraktu, jeśli wynagrodzenie twórcy jest nieproporcjonalnie małe w stosunku do wpływów z utworu,

- prawo od wypowiedzenia umowy licencyjnej przez autora, jeśli jego twórczość nie jest promowana lub gdy wydawca nie wywiązuje się z obowiązku raportowania.

4. Nowe prawo dla wydawców prasy – art. 11

- prawo pokrewne – podobne prawo posiadają już producenci muzyki i filmów, czy też nadawcy finansujący swoją produkcję.

Prasa drukowana wypierana jest przez dostęp online. W Internecie pojawiają się dostawcy, którzy używają publikacji prasowych generując ruch na swojej stronie. Zarabiają oni na reklamie i zbieraniu danych użytkowników, bez żadnych licencji lub wychodząc z pozycji dominującej, ponieważ wydawca za każdym razem musi udowadniać, że jest właścicielem praw do danych treści. Nakłady finansowe jakie ponosi wydawca nie są rekompensowane przez platformy, które zarabiają na tych treściach, często nie podając nawet linku do źródła. Czasami też, pomimo podanego linku bezpośrednio do artykułu, kilkuzdaniowa informacja zamieszczona ponad linkiem jest streszczeniem i wyciągiem z tego artykułu, co w efekcie prowadzi do tego, że czytelnik nie ma już potrzeby wejścia na stronę źródłową.

- art. 11 ma na celu danie wydawcom prasy możliwości negocjowania licencji z platformami i agregatorami treści zgodnie ze swoim profilem ekonomicznym,

- nie jest to prawo niezbywalne – nie narusza istniejących licencji Creative Commons,

- art. 11 wprowadza obowiązek stworzenia mechanizmu redystrybucji dochodu uzyskanego przez wydawcę do autorów tekstów i treści.

5. Value gap – sprawiedliwe wynagrodzenie dla twórców za wykorzystanie utworów przez platformy internetowe – art. 13.

Mimo zwiększenia na niespotykaną dotychczas skalę dostępności muzyki online, a także olbrzymiego zainteresowania korzystania z muzyki online po stronie konsumentów, znaczna część udostępnianych w sieci nagrań nie przynosi zarówno artystom jak i producentom fonograficznym uczciwego i proporcjonalnego do zysków właścicieli serwisów wynagrodzenia. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest tzw. „Value gap”, czyli rosnąca rozbieżność pomiędzy przychodem osiąganym przez właścicieli niektórych platform cyfrowych (np. YouTube) z tytułu eksploatacji nagrań muzycznych na tych platformach, a wynagrodzeniami faktycznie przekazywanymi właścicielom praw. Brak jednoznacznego określenia statusu niektórych platform cyfrowych umożliwił ich właścicielom zbudowanie przynoszących olbrzymie zyski modeli biznesowych bazujących na treściach generowanych przez użytkowników tych platform i opartych na eksploatacji nagrań muzycznych przy jednoczesnym pogwałceniu prawa do stosownego wynagrodzenia należnego twórcom, producentom i innym właścicielom praw.

Kogo obejmie art. 13 – dostawców usług, którzy dają dostęp i magazynują treści objęte prawem autorskim wrzucane przez użytkowników i którzy aktywnie do użytkowania komunikują (np. poprzez algorytmy, gotowe katalogi dla sprofilowanego użytkownika),

Kogo nie obejmie ten artykuł – encyklopedie online (Wikipedia i Wikimedia), archiwa edukacyjne i naukowe i platformy pasywne oraz tzw. chmury dla indywidualnych użytkowników (które nie wykonują aktu komunikacji), platformy w ramach otwartego dostępu oraz platformy, których głównym celem nie jest dostęp i magazynowanie treści objętych prawem autorskim (np. portale randkowe),

Jaki obowiązek nakłada na platformy art. 13 – obowiązek posiadania odpowiednich licencji na treści objęte prawem autorskim – Uwaga! Tylko jeśli posiadacz praw chce mieć licencje.


Wyłączenia dyrektywy:

 

-art. 13 nie narusza dyrektywy E-Commerce

-art. 13 nie wyłącza stosowania wszystkich wyjątków już zawartych w dyrektywie INFOSOC

-czyli nadal obowiązują wyjątki takie jak parodia, pastisz, własny użytek czy prawo do cytatu (nadal będzie można tworzyć memy czy wrzucać linki do piosenek na prywatny profil FB ),

 

-art. 13 nie narusza wolności słowa, a wszystkie zastosowanie  przez państwa członkowskie środki przy wdrażaniu art. 13 muszą brać pod uwagę i przestrzegać prawa podstawowe użytkownika.

 

 

Dodatkowe uprawnienia:


- dla prywatnego użytkownika niewiele się zmieni, ponieważ to nie użytkownik, a platforma jest zobowiązana do zawarcia licencji,

- właściciel praw jest zobligowany do zidentyfikowania treści,

- platformy powinny wprowadzić instrumenty (zgodnie z interesem państw członkowskich), by treści podlegające ochronie były eksploatowane na podstawie licencji,

- art. 13 nie narusza dyrektywy E-Commerce,

- art. 13 nie wyłącza stosowania wszystkich wyjątków już zawartych w dyrektywie INFOSOC – czyli nadal obowiązują wyjątki takie jak parodia, pastisz, własny użytek czy prawo do cytatu (nadal będzie można tworzyć memy czy wrzucać linki do piosenek na prywatny profil FB),

- art. 13 nie narusza wolności słowa, a wszystkie zastosowane przez państwa członkowskie środki przy wdrażaniu art. 13 muszą brać pod uwagę i przestrzegać prawa podstawowe użytkownika,

- w przypadku zablokowania treści przez platformę, użytkownik ma prawo do środków odwoławczych.

   Przyjęcie przez Parlament Europejski projektu dyrektywy wywołało zarówno w fazie dyskusji nad projektem jak i po jego przyjęciu mocny sprzeciw gigantów technologicznych i ich krajowych popleczników, którzy wprowadzili do obiegu medialnego fałszywe hasła dyskredytujące prawa uprawnionych i przepisy projektu. Wśród wielu przekłamań znalazły się takie jak: ACTA 2, zamiennie: cenzura lub ograniczenie wolności, podatek od linków itp.

 

 

  Przykłady fałszywych haseł:

Projekt dyrektywy to nowe ACTA: FAŁSZ 

Procedowana w 2012 r. umowa handlowa, zwana ACTA, ograniczała handel podróbkami i w wyniku wielu protestów nie została przyjęta. Obecny projekt dyrektywy ma na celu naprawienie zachwianej równowagi rynkowej pomiędzy operatorami platform internetowych prowadzących działalność biznesową, a posiadaczami praw, którzy powinni otrzymywać za wykorzystane treści stosowne wynagrodzenie, proporcjonalne do osiąganego zysku przez daną platformę.

Artykuł 11 zakazuje linkowania:
FAŁSZ

Jest wręcz przeciwnie! PE przyjął wyraźny zapis o tym, że prawo pokrewne dla wydawcy nie dotyczy linkowania (nowy ust. 2a).

 

Artykuł 11 zabije małych wydawców: FAŁSZ

To właśnie przede wszystkim mali, lokalni, krajowi wydawcy skorzystają na tym rozwiązaniu. Mali wydawcy są dzisiaj bezradni w konfrontacji z dużymi graczami internetowymi.

 

Artykuł 11 wprowadza nowe, nadzwyczajne prawo dla wydawców: FAŁSZ

Z takiego samego – a nawet szerszego niż proponowane – prawa, zwanego pokrewnym, korzystają już producenci muzyki, filmów, gier i programów komputerowych czy nadawcy radiowi i telewizyjni.

 

Artykuł 11 jest przeciwko internautom: FAŁSZ
Jest odwrotnie. PE wyraźnie zapisał, iż prawo pokrewne nie dotyczy niekomercyjnego wykorzystywania materiałów prasowych przez indywidualnych użytkowników (nowy ust. 1a).

Artykuł 11 ograniczy wolność słowa: FAŁSZ
Misją wydawcy jest poszerzanie swojego zasięgu poprzez udostępnianie stworzonych materiałów prasowych na różnorodnych nośnikach i we wszelkich formatach.
 

Artykuł 11 nie będzie skuteczny, bo w Niemczech i Hiszpanii nie działa: FAŁSZ
Zarówno w Niemczech, jak i w Hiszpanii prawo krajowe działa, a nawet przynosi już korzyści uprawnionym.

Artykuł 12a zabroni wykonywania selfie na stadionie:
FAŁSZ

Tak, jak w przypadku innych artykułów, nie ma zagrożenia dla przepisów o dozwolonym użytku, dla działań niekomercyjnych indywidualnych użytkowników.
 

Artykuł 13 dotyczy cenzurowania Internetu: FAŁSZ

Rozwiązanie kwestii "value gap" nie oznacza cenzury: chodzi o to, aby dokonać sprawiedliwego podziału tortu między wszystkich uczestników rynku, w tym twórców.
 

Artykuł 13 oznacza nałożenie automatycznego i powszechnego nadzoru na Internet: FAŁSZ

Artykuł 13 wyraźnie chroni swobodę wypowiedzi użytkowników w Internecie i zabrania powszechnego monitorowania stron internetowych zgodnie z orzecznictwem ETS.
 
Artykuł 13 "przeskanuje" wszystkie portale internetowe, niezależnie od ich wielkości i obrotów:
FAŁSZ

Artykuł 13 dotyczy tylko dużych platform internetowych, które prowadzą działalność komercyjną.

Artykuł 13 zniszczy małe podmioty internetowe i start-upy:
FAŁSZ

Dyrektywa nie dotyczy podmiotów zatrudniających do 50 osób o obrotach poniżej 10 mln EUR!
 

Artykuł 13 będzie cenzurą postów obywateli: FAŁSZ
Zawierane przez platformy licencje obejmą ochroną działania internautów, w szczególności ich posty.
 

Artykuł 13 nie zezwoli na linkowanie: FAŁSZ
Linki są wyłączone spod regulacji art. 13.
 

Artykuł 13 nakłada na platformy nieproporcjonalne obowiązki: FAŁSZ
Artykuł 13 wyraźnie wymaga, aby platformy internetowe we współpracy z podmiotami praw autorskich podejmowały "odpowiednie i proporcjonalne środki", zabezpieczające ochronę praw.

 
OPRACOWANO na podstawie materiałów Izby Wydawców Prasy oraz portalu Prawo Kultury

Warszawa, 14 września 2018 r.

 

 

 

                                                                         


 

Puste „jedynki

 

Puste pierwsze strony kilku polskich dzienników i apel do europarlamentarzystów w przededniu głosowania nad projektem dyrektywy dotyczącej praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym, to międzynarodowa akcja wydawców prasy, którzy w ten dobitny sposób chcą zwrócić uwagę swoich czytelników i polityków jak ważna dla wolności słowa i nieograniczonego dostępu do rzetelnych źródeł informacji jest ta regulacja prawna. Dominacja na światowym rynku cyfrowym gigantów technologicznych grozi wykluczeniem z obiegu informacyjnego twórców i ich lokalnych wydawców jeśli nie będą oni mogli otrzymywać rekompensaty od firm wykorzystujących komercyjnie ich twórczość.

Wydawcy oczekują wprowadzenia praw pokrewnych na wzór praw, z jakich od lat korzystają producenci muzyki, filmów , programów komputerowych czy nadawcy radiowi i telewizyjni. Prawo pokrewne to nie „podatek od linków”, to nic innego jak częściowa rekompensata wydatków ponoszonych na tworzenie i istnienie niezależnych i rzetelnych źródeł informacji. To także dodatkowe przychody dla ich twórców, dziennikarzy.

W Polsce z pustą „jedynką” ukazały się „Dziennik Gazeta Prawna” „Rzeczpospolita”, „Parkiet” i „Puls Biznesu” a do akcji włączyło się wiele innych tytułów, publikując apel lub informacje o jego treści.

 

 

 

Bez nazwy

 

 

 


 

 

 

Apel polskich twórców o poparcie dla Dyrektywy PE w sprawie prawa autorskiego na jednolitym rynku cyfrowym

 

Warszawa, 28 sierpnia 2018 roku

 

 

APEL POLSKICH TWÓRCÓW O POPARCIE DLA PRAC NAD DYREKTYWĄ W SPRAWIE PRAW AUTORSKICH NA JEDNOLITYM RYNKU CYFROWYM  

Szanowny Panie Premierze,

Szanowne Panie, Szanowni Panowie - Ministrowie kultury, spraw zagranicznych, nauki, edukacji, cyfryzacji, rozwoju i przedsiębiorczości!

Szanowne Panie Europosłanki! Szanowni Panowie Europosłowie!  

My, polscy twórcy oraz organizacje zrzeszające środowiska twórcze, tworzący kulturę polską i europejską, budujący tożsamość narodową i więzi społeczne, zwracamy się do Państwa, mających wpływ na stanowienie prawa, z prośbą o wsparcie projektu „Dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym" i poparcie rozwiązań, które pomogą przetrwać polskiemu sektorowi kreatywnemu, oraz o zaangażowanie w jak najszybsze jej uchwalenie i implementowanie do polskich przepisów.

To my jesteśmy autorami utworów szeroko udostępnianych i wykorzystywanych w Internecie. Nie jest prawdą, że chcemy ograniczyć ludziom dostęp do naszej twórczości. Wręcz przeciwnie, chcemy by odbiorcy szeroko się nią interesowali. Nie chcemy również kontrolować komunikacji prywatnych użytkowników. Chcemy jedynie, żeby nasz trud i wysiłki w tworzenie wartościowych treści były właściwie opłacane przez tych przedsiębiorców, którzy bezprawnie korzystają z naszej twórczości.  Bez wynagrodzenia nie będziemy w stanie dalej tworzyć i żyć.

Trwa cyniczna kampania przeciwko wprowadzeniu dyrektywy prowadzona przez duże koncerny technologiczne. Firmy te kierują ją do użytkowników nieświadomych kosztów jakie ponoszą twórcy i producenci treści. Kampania  dezinformuje i opóźnia wprowadzenie potrzebnych i etycznych zasad obiegu treści chronionych prawem autorskim w sieci. Korporacje technologiczne nie chcą zmian bo zarabiają na niedostosowaniu przepisów do ich działalności. Co roku z powodu nieszczelnego systemu ochrony praw autorskich w Internecie polska gospodarka traci około trzech miliardów złotych.

Na początku września na posiedzeniu Parlamentu Europejskiego odbędzie się głosowanie, którego przedmiotem będą uwagi szczegółowe do zapisów dyrektywy. Projekt ten normalizuje przyszłość funkcjonowania kultury, związanych z nią branż kreatywnych i obiegu treści kreatywnych w wymagającym środowisku cyfrowym. Reforma prawa autorskiego jest gwarantem wolności słowa i niezależności twórców, bo nie ma skuteczniejszej cenzury od cenzury ekonomicznej.

Nowe możliwości cyfrowego kopiowania i powszechnego udostępniania wymagają rozszerzenia praw pokrewnych. Autorzy projektu dyrektywy jasno wskazują, że większość aktywności konsumentów treści ma formę cyfrową. Dlatego prawo autorskie musi działać także w Internecie.

Zwracamy  się do Państwa, jako naszych reprezentantów, o ochronę praw autorów w Internecie poprzez poparcie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym.

 

 

Reforma prawa autorskiego nie ograniczy wolności w Internecie, ale uczyni go etycznym!  

#internetfairplay  

Apel powstał z inicjatywy Stowarzyszenia Kreatywna Polska

Organizacje twórców, które przyłączają się do apelu:

Polskie Stowarzyszenie Montażystów PSM

Stowarzyszenie Autorów i Wydawców "Copyright Polska"

Stowarzyszenie Autorów Polskich - ZAIKS

Stowarzyszenie Dziennikarzy i Wydawców REPROPOL

Stowarzyszenie Filmowców Polskich SFP - ZAPA

Stowarzyszenie Fotoreporterów

Stowarzyszenie Pisarzy Polskich

Stowarzyszenie Unia Literacka

Związek Kompozytorów Polskich

 

 

List Otwarty

 

 


 

 

Nowe regulacje dotyczące organizacji zbiorowego zarządu

 

2-go lipca 2018 roku Prezydent RP podpisał ustawę o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, która wdraża do polskiego porządku prawnego dyrektywę 2014/26/UE w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Ustawa zastąpi dotychczasowe przepisy w tym zakresie, tj. rozdziały 12 i 12(1) ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Ustawa utrzymuje stowarzyszenia jako formę prawną organizacji zbiorowego zarządzania, zapewniając jej samorządny i niekomercyjny charakter, przy czym wprowadza dalsze wzmocnienie tej samorządności poprzez zwiększenie wpływu twórców i innych właścicieli praw autorskich lub pokrewnych na działalność organizacji. Podjęcie zbiorowego zarządzania w dalszym ciągu wymaga zezwolenia MKiDN, a dotychczas udzielone zezwolenia zostaną poddane procedurze przeglądowej w celu dostosowania ich do nowych przepisów.

Ustawa ujednolica też zasady podziału i wypłaty środków zainkasowanych na rzecz uprawnionych, co wpłynie na większą efektywność organizacji w tym zakresie. Określa także zasady powierzania praw w zbiorowy zarząd oraz szczególne uprawnienia niektórych organizacji (mających status „organizacji reprezentatywnej”) do zarządzania prawami niepowierzonymi żadnej z nich w oparciu o tzw. rozszerzone licencje zbiorowe.

Wprowadzone zostały ponadto bardziej szczegółowe niż dotychczas zasady zawierania umów z użytkownikami, w tym dotyczące tzw. licencji wieloterytorialnych. Usprawniona została także procedura zatwierdzania tabel przez Komisję Prawa Autorskiego poprzez zmianę trybu postępowania z cywilnego - nieprocesowego na administracyjny oraz zwiększenie w niej roli Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Minister zyskał także bardziej rozbudowane narzędzia nadzoru nad organizacjami zbiorowego zarządzania, możliwe jest również skorzystanie z dodatkowych, pozasądowych procedur rozstrzygania sporów z udziałem organizacji. Zwiększeniu uległa ponadto przejrzystość działania organizacji. Poza funkcjonującym już obecnie systemem rocznych sprawozdań, organizacje będą zobowiązane do udzielania szczegółowych informacji swoim członkom i reprezentowanym przez siebie uprawnionym, a także – na wniosek – innym zainteresowanym podmiotom.

Ustawa zobowiązuje ozz-ty do regulaminowego uporządkowania kwestii takich, jak zasady członkostwa, regulaminy gospodarowania środkami finansowymi, czy ryzyka, działalności socjalnej, kulturalnej, edukacyjnej, a także stawia wymóg przejścia przez procedurę weryfikacji otrzymanego zezwolenia.

Poniżej  tekst jednolity ustawy, które w życie wejdzie dnia 16 lipca 2018 roku.

 

 

Ustawa z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi

 

 


 

 

 

Uwaga Wydawcy Prasy!

Zarząd Stowarzyszenia Dziennikarzy i Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 25 maja 2018 roku roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla tytułów wydanych w 2017 roku.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

Wykaz tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj. Wykaz zawiera kwoty brutto dla wszystkich tytułów, które ukazały się w 2017 roku.

Jednocześnie przypominamy Państwu, ż zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE (sygn. akt C-37/16) z 18 stycznia 2017 roku, oraz będącym jego następstwem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2017 roku (sygn. akt I FSK 178/13), opłaty reprograficzne nie stanowią wynagrodzeń za usługi, a co za tym nie odprowadza się od nich podatku VAT. W związku z tym zmienił się obieg dokumentów i sposób rozliczenia. Obecnie to Stowarzyszenie REPROPOL, jest wystawcą wszystkich dokumentów księgowych, na podstawie których rozliczane są opłaty reprograficzne. Należny VAT doliczamy wyłącznie do kosztów, jakie są związane z inkasem i repartycją.

W tej sytuacji, w celu rozliczenia i wypłacenia należnych opłat reprograficznych, otrzymacie Państwo od Stowarzyszenia dwa dokumenty: notę uznaniową za opłaty reprograficzne oraz fakturę VAT za koszty inkasa z repartycji.

Abyśmy mogli prawidłowo wystawić powyższe dokumenty, prosimy o wypełnienie i odesłanie do Stowarzyszenia poniżej zamieszczonej Karty Informacyjnej Wydawcy, w której prosimy o podanie podstawowych danych firmy, wskazanie osoby do kontaktów oraz wyrażenie zgody na kompensatę wzajemnych rozrachunków dotyczących opłaty reprograficznej potwierdzone przez służby księgowe Państwa wydawnictwa. Karta zawiera też formułę zgody na wymianę dokumentów finansowych drogą elektroniczną. Po wypełnieniu kartę należy przesłać do Stowarzyszenia, najlepiej drogą elektroniczną w postaci skanu na adres:
biuro(at)swrepropol.pl lub swrepropol(at)swrepropol.pl.

Należna Państwu kwota zostanie przelana na podane przez Państwa konto bankowe po otrzymaniu przez nas potwierdzonej przez Państwa Karty Informacyjnej. Prosimy nie wystawiać i nie przesyłać do Stowarzyszenia REPROPOL żadnych dokumentów poza wypełnioną Kartą. Podane dane objęte są tajemnicą statystyczną.

Uprawnieni Wydawcy będą informowani o opłacie odrębną korespondencją, do której również załączony wzór Karty Informacyjnej.

Karta Informacyjna Wydawcy_opłaty za 2017 rok

Dodano: 25.05. 2018 r.

 

 

 

______________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

Uwaga Wydawcy Prasy!

Zarząd Stowarzyszenia Dziennikarzy i Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 14 września2017 roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla tytułów wydanych w 2016 roku.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

Wykaz tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj. Wykaz zawiera kwoty brutto dla wszystkich tytułów, które ukazały się w 2016 roku.

W wyniku wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE (sygn. akt C-37/16) z 18 stycznia 2017 roku, który uznał, że opłaty reprograficzne nie są wynagrodzeniem za usługi, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2017 roku (sygn. akt I FSK 178/13) dla SAWP-u orzekł, że opłaty reprograficzne nie stanowią wynagrodzeń za usługi. Orzeczenie to jest korzystne również dla Stowarzyszenia, jak też dla Wydawców.

W związku z tym zmienia się obieg dokumentów i sposób rozliczenia i to Stowarzyszenie, a nie, jak dotychczas, Wydawca będzie wystawcą dokumentów, na podstawie których rozliczane będą opłaty reprograficzne. Należny VAT będziemy doliczali wyłącznie do kosztów, jakie są związane z inkasem i repartycją.

W celu prawidłowego wystawienia dokumentacji rozliczeniowej konieczna jest aktualizacja danych teleadresowych Wydawcy oraz podanie danych nakładowych dotyczących tytułów prasowych Wydawcy, które są jednym ze wskaźników określających wysokość wypłaty, a których brak upoważnia Stowarzyszenie do samodzielnego szacowania nakładów.

W tym celu prosimy o wypełnienie i przesłanie do Stowarzyszenia poniżej zamieszczonej Karty Informacyjnej Wydawcy oraz Tabeli nakładowej.

Uprawnieni Wydawcy będą informowani o opłacie odrębną korespondencją, do której również załączone będą wzory obu dokumentów.

Karta informacyjna Wydawcy - opłaty za 2016

Tabela nakładowa

Dodano: 02.10.2017 r.

 

 

 

__________________________________________________________________________________________________________________

 

 

 

Uwaga Wydawcy Prasy!

 

Zarząd Stowarzyszenia Dziennikarzy i Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 18 listopada 2016 roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla tytułów wydanych w 2015 roku.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

Wykaz tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj. Wykaz zawiera kwoty brutto i netto (po odjęciu kosztów repartycji Stowarzyszenia) dla wszystkich tytułów, które ukazały się w 2015 roku. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, organizacja zbiorowego zarządzania może potrącić jedynie faktycznie poniesione koszty.

Uprawnieni do wypłaty wydawcy będą informowani o opłacie odrębną korespondencją. Warunkiem dokonania wypłaty jest wystawienie i przesłanie do Stowarzyszenia przez Wydawcę odpowiedniego dokumentu finansowego: faktury lub rachunku oraz informacji nakładowej zgodnie z załączoną do pisma tabelą.

UWAGA! Zmianie uległa nazwa naszego Stowarzyszenia, bardzo prosimy o uwzględnienie tego w wystawianych dokumentach finansowych.

Dodano: 18.11.2016 r.

___________________________________________________________________________________________________________________

 

Uwaga!

 

Niniejszym zawiadamiamy, że w dniu 14.09.2016 została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym zmiana nazwy naszego Stowarzyszenia z: Stowarzyszenie Wydawców REPROPOL na:

Stowarzyszenie Dziennikarzy i Wydawców REPROPOL

Jednocześnie informujemy, że zmiana dotyczy jedynie nazwy firmy. Wszelkie dane pozostałe, jak NIP, KRS, numery telefonów i adres pozostają bez zmian.

Prosimy o uwzględnienie powyższych zmian we wszystkich dokumentach kierowanych do Stowarzyszenia.

 

Dodano: 29.09.2016 r.

 _______________________________________________________________________________________________________________

 

 

Uwaga Wydawcy Prasy!

 

Zarząd Stowarzyszenia Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 17 grudnia 2015 roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla tytułów wydanych w 2014 roku.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

Wykaz tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj. Wykaz zawiera kwoty brutto i netto (po odjęciu kosztów repartycji Stowarzyszenia) dla wszystkich tytułów z 2014 roku. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, organizacja zbiorowego zarządzania może potrącić jedynie faktycznie poniesione koszty.

Uprawnieni do wypłaty wydawcy będą informowani o opłacie odrębną korespondencją. Warunkiem dokonania wypłaty jest wystawienie i przesłanie do Stowarzyszenia przez Wydawcę odpowiedniego dokumentu finansowego: faktury lub rachunku oraz informacji nakładowej zgodnie z załączoną do pisma tabelą.

Dodano: 29.01.2016 r.

 


Warszawa, 6 października 2015

 

Informacja

w sprawie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

 

Przedłożony Sejmowi  w dniu 22 maja 2015 roku projekt nowelizacji ustawy przez MKiDN objął 5 obszarów działalności prawno-autorskiej. Celem nowelizacji jest zapewnienie, w granicach wyznaczonych prawem, szerokiego i łatwego dostępu do utworów i przedmiotów praw pokrewnych.

 

Nowelizacja objęła pięć obszarów prawa:

*dozwolonego użytku publicznego (art. 25-35)

*wprowadzenie wynagrodzeń za wypożyczenia biblioteczne

*umożliwienie korzystania z dzieł osieroconych

*wprowadzenie mechanizmu korzystania z utworów niedostępnych w handlu

* wydawanie utworów z domeny publicznej bez konieczności wnoszenia opłat na Fundusz Promocji Twórczości (art 40).

 

Projekt nowelizacji ustawy (druk 3449) został uchwalony przez Sejm 10 lipca 2015 roku po uwzględnieniu kilku poprawek, z których najistotniejsza była zmiana dotycząca tzw. incydentalnego włączenia utworu do innego materiału. Nie uwzględniono natomiast wielu uwag wydawców dotyczących zbyt dużego rozszerzenia dozwolonego użytku i dalej idących niż zezwala na to Dyrektywa INFOSOC. Dotyczyło to w szczególności art. 27 (użytek edukacyjny) i art.29 (cytat). 10 lipca 2015 roku ustawę przekazano Marszałkowi Senatu. Senacka Komisja Kultury i Środków Przekazu 29 lipca br wysłuchała przedstawicieli organizacji zrzeszających wydawców oraz użytkowników. W ostatecznej wersji projektu, który został przyjęty 7 sierpnia przez Senat, doprecyzowano ograniczenie podmiotowe w art. 27 oraz naprawiono niepoprawną redakcję art. 29² (incydentalne włączenie) zgodnie z wnioskiem IWP oraz wniesiono szereg zmian o charakterze legislacyjnym do art. 28 (biblioteki, archiwa). Nie uwzględniono wielu uwag zgłoszonych przez organizacje twórców i wydawców (w tym IWP i REPROPOL) doprecyzowujących granice dozwolonego użytku. W dniu 11 września 2015 roku Sejm, po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Kultury i Środków Przekazu, przyjął wszystkie zaproponowane przez Senat poprawki do Ustawy, która zostanie przekazana Prezydentowi do podpisu. Projekt ustawy o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych Prezydent podpisał 5 października br.

A.  Zmiany

 

W zakresie dozwolonego użytku:

 

      1. ·   1. W art. 25 (tzw. wyjątek prasowy) doprowadzono do zgodności przepisu z dyrektywą, odnosząc aktualność do tematów podnoszonych w artykułach, a nie aktualnych artykułów. Skreślono wyjątek prasowy dotyczący korzystania z przemówień publicznych przy jednoczesnym wprowadzeniu go do osobnej regulacji w art. 26¹ bez ograniczeń podmiotowych Umożliwiono w ten sposób korzystanie z nich każdemu zainteresowanemu w granicach określonych celem informacji.

      * W art. 27 rozszerzono wyjątek edukacyjny w przypadku  korzystania z utworu dla celów ilustracji treści przekazywanych w celach dydaktycznych lub prowadzenia badań naukowych. Szkoły, uczelnie oraz jednostki naukowe uzyskały możliwość sporządzania kopii cyfrowych utworów oraz kopiowania w powyższych celach całych utworów, a nie tylko fragmentów jak dotychczas. Wprowadzono również nowy wyjątek, który daje możliwość uczniom i studentom, bez zgody twórcy lub wydawcy, korzystać z utworów w nauczaniu na odległość (e-learning).

          Szkoły, uczelnie oraz inne instytucje oświatowe uzyskały możliwość rozpowszechniania utworów na platformach e-learningowych nie tylko bez zgody autora, ale również nieodpłatnie, przy czym w przepisie tym nie znalazł się warunek zawarty w dyrektywie INFOSOC, że takie korzystanie nie może być związane z osiąganiem bezpośrednich lub pośrednich korzyści majątkowych. W art. 28 zwiększono liczbę uprawnionych o muzea, instytuty badawcze, uczelnie, które będą mogły użyczać, zwielokrotniać i udostępniać utwory pod warunkiem braku uzyskiwania, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści majątkowej. Doprecyzowane warunki kopiowania utworów (nie może prowadzić do powiększenia zbiorów użyczanych i udostępnianych). Wprowadzono jednocześnie definicje uściślające podmioty uprawnione.

       * W art. 29 rozszerzono zakres cytatu  na pole cyfrowe. Umożliwiono cytowanie całych utworów plastycznych i fotograficznych Katalog stosowania cytatu został otwarty pomimo, że Dyrektywa IFOSOC w zakresie możliwości stosowania cyfrowego cytatu ogranicza go do celów takich jak recenzja lub krytyka. Zabrakło zastrzeżenia znajdującego się w Dyrektywie INFOSOC, że cytat musi  mieścić się w granicach uczciwego zwyczaju.

        * Dodano art. 29¹, w którym umożliwiono korzystanie z utworu do celów parodii, pastiszu lub karykatury.

        * Dodano art. 29² w którym umożliwiono incydentalne włączenie utworu do innego utworu, o ile nie ma on znaczenie dla utworu powstałego po włączeniu.

       * Art. 30 został uchylony ze względu na nikły zakres oddziaływania, gdyż zgodnie z dyrektywą 2001/29/WE dotyczy tylko form kopiowania analogowego, a nie praw do cyfrowego zwielokrotniania i rozpowszechniania. Oznacza to, że firmy prowadzące monitoring prasy, szczególnie Instytut Monitorowania Mediów, który powoływał się na uprawnienia z art. 30, będzie musiał zalegalizować swoją działalność przez uzyskanie licencji wydawcy lub REPROPOL-u.

 

2. W zakresie wypożyczeń bibliotecznych (nowe przepisy):

      * Art. 351_354 wprowadził wypłatę wynagrodzeń za wypożyczenia biblioteczne, dokonywane na podstawie sprawozdawczości bibliotek przez wyznaczone przez MKiDN organizacje zbiorowego zarządu. Wypłata ta będzie realizowana z Funduszu Promocji Kultury finansowana z gier hazardowych).

 

3. W zakresie dozwolonego użytku utworów osieroconych (nowe przepisy)

       * Art. 355–358 zdefiniował dozwolony użytek utworów osieroconych, którymi są utwory opublikowane w książkach, prasie, utwory audiowizualne i fonogramy. Określił wykaz uprawnionych do korzystania (biblioteki, archiwa, muzea, szkoły, instytuty naukowe) oraz zakres korzystania służący wyłącznie realizacji interesu publicznego pod warunkiem wykonania starannych poszukiwań.

 

4. W zakresie utworów niedostępnych w handlu (nowe przepisy)

       * Art. 359–3511 określił sposoby korzystania z utworów niedostępnych w obrocie handlowym. Do utworów tych zakwalifikowano utwory opublikowane w książkach, prasie i innych formach publikacji drukiem. Przepis ten zezwala archiwom, instytucjom oświatowym, uczelniom, jednostkom naukowym oraz instytucjom kultury zwielokrotniać i rozpowszechniać utwory pod warunkiem, że wydawca nie będzie zainteresowany wznowieniem oraz na podstawie licencji udzielonej przez o.z.z.

5. Inne

        * Art. 40 został uchylony, tym samym zlikwidowano obowiązkowe opłaty za publikację utworów, które znalazły się w domenie publicznej. Pozostawiono nazwę Funduszu Promocji Twórczości dla realizacji opłat bibliotecznych.

B.Zakres wykorzystania (z uzasadnienia MKiDN)

Dozwolony użytek i wyjątek edukacyjny

      Dozwolony użytek obejmujący art. 25-35 p.a. to wyjątkowe sytuacje, w których prawo zezwala na korzystanie z cudzej twórczości bez zgody autora i bez zapłaty wynagrodzenia. Chodzi m.in. o prawo do zacytowania dzieła czy wykorzystywania go w procesie nauczania lub informowania (art. 25).

Nowela doprecyzowuje przepisy związane z tzw. wyjątkiem edukacyjnym (art. 29), czyli prawem do bezpłatnego (art. 27) i bezlicencyjnego wykorzystania dzieł, np. filmów, książek czy artykułów prasowych w nauczaniu. Prawo to przysługiwać będzie – podobnie jak dotychczas - wyłącznie "instytucjom oświatowym", tj. m.in. przedszkolom, szkołom (zarówno państwowym jak prywatnym), schroniskom młodzieżowym, ogniskom artystycznym, uczelniom czy jednostkom naukowym.

      Nowe przepisy rozszerzają natomiast dozwolony użytek edukacyjny w innym aspekcie, bo pozwalają na korzystanie z niego w ramach tzw. e-learningu, ale adresowanego do określonego, zamkniętego kręgu podmiotów. Oznacza to, że np. instytucja edukacyjna będzie mogła zorganizować kursy online i zwielokrotniać materiały, ale pod warunkiem, że będzie wiedziała, kto z tych kursów korzysta; kursanci będą musieli identyfikować się np. poprzez login lub e-mail.

  

Liczne ułatwienia

      Nowela daje także m.in. bibliotekom, archiwom, muzeom i szkołom prawo do tworzenia cyfrowych kopii utworów w celach uzupełnienia, zachowania i ochrony własnych zbiorów (art.28) oraz dopuszczenie tzw. incydentalnego użytku utworów (art. 292), a więc wykorzystania utworów w sposób niezamierzony i niestanowiący istotnej części przekazu, np. pojawiających się w tle amatorskiego materiału udostępnionego przez użytkownika internetu. Ułatwienia będą dotyczyły korzystania z tzw. prawa cytatu oraz korzystania z utworu w ramach parodii, karykatury i pastiszu (art.291).

  

Wynagrodzenia za wypożyczanie utworów

      Kolejna grupa zmian dotyczy wprowadzenia wynagrodzenia dla m.in. autorów za wypożyczanie ich utworów przez biblioteki publiczne (art. 351-354). Według noweli do otrzymywania tego wynagrodzenia uprawnieni będą twórcy utworów wyrażonych słowem powstałych i opublikowanych w języku polskim, tłumacze utworów na język polski oraz twórcy utworów plastycznych i fotograficznych oraz wydawcy. Wypłatą takich wynagrodzeń zajmą się organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, wyłonione w drodze konkursu, z dofinansowania przekazywanego przez ministra kultury ze środków Funduszu Promocji Kultury (zasilanego przez wpływy z opodatkowania hazardu). 

Łatwiejszy dostęp do utworów osieroconych i tzw. out-of-commerce

      Nowela ma też ułatwić korzystanie z utworów osieroconych (art. 355-358), czyli wyłączonych obecnie z użytkowania ze względu na brak możliwości skontaktowania się z uprawnionym w celu uzyskania zgody na korzystanie. Jest to - według MKiDN - o tyle istotne, że ze względu na meandry polskiej historii ostatnich kilkudziesięciu lat w zbiorach polskich instytucji kultury znajduje się znaczna liczba dzieł osieroconych o różnym charakterze - od książek i czasopism, poprzez plakaty i utwory muzyczne po filmy.

      Nowelizacja umożliwi też korzystanie z utworów niedostępnych w obrocie handlowym (art.359 – 3511,  tzw. out-of-commerce, np. numery gazet z okresu PRL) przez archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, jednostki naukowe oraz instytucje kultury. Wymienione podmioty będą mogły te utwory digitalizować, udostępniać w internecie, na podstawie umowy licencyjnej zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania.

      Kolejną istotną zmianą jest ułatwienie publikowania utworów nieobjętych ochroną prawnoautorską, a więc należących do domeny publicznej. Obecnie wydawcy takich utworów są zobowiązani do odprowadzania 5 proc. swych przychodów z tego tytułu na Fundusz Promocji Twórczości. Obowiązek ten zostanie zniesiony, dzięki czemu publikacja tych utworów nie będzie podlegała żadnym ograniczeniom. Sam Fundusz Promocji Twórczości ulegnie likwidacji (art.40).

Informacja uzupełniająca

      W Dzienniku Ustaw 2015 poz. 1639 w dniu 19 października 2015 roku została opublikowana nowelizacja ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych.  http://dziennikustaw.gov.pl/du/2015/1639/1.

Nowelizacja wejdzie w życie w dniu 19 listopada 2015 roku, z wyjątkiem kilku wymienionych poniżej przepisów, które zaczną obowiązywać od 1 stycznia  2016 roku:


   1) wykreślenie art. 40 czyli likwidacja opłat na rzecz Funduszu Promocji Twórczości,
   2) nowe brzemiennie  art. 79 ust. 2:


„2. Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.”;


  3) uchylenie się rozdziału 13 - Fundusz Promocji Twórczości,
  4) nowe brzmienie art. 115 ust.3: 


„3. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub 2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, art. 17, art. 18, art. 19 ust. 1, art. 191, art. 86, art. 94 ust. 4 lub art. 97, albo nie wykonuje obowiązków określonych w art. 193 ust. 2 lub art. 20 ust. 1–4, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.”.

 _____________________________________________________________________________________________________________________

                                                                                                                                                                                     

Komunikat  Polityki w sprawie orzeczenia Sądu Apelacyjnego z marca 2015 roku. „Dlaczego przegraliśmy proces?” nr 17 Polityki z dn. 22 kwietnia 2015 r.

Dlaczego przegraliśmy proces?

POLITYKA – jako redakcja i jako wydawnictwo – bardzo rzadko przegrywa sądowe procesy. Tym razem to się zdarzyło. Rzecz jest ważna i precedensowa, bo dotyczy absurdalnego, na pozór, pytania, kto jest właścicielem tekstów pisanych przez dziennikarzy POLITYKI, drukowanych w POLITYCE, i kto może zarabiać na ich dalszej dystrybucji.

Kilka lat temu wydawca POLITYKI (POLITYKA Sp. z o.o. SKA – wówczas POLITYKA Spółdzielnia Pracy) wytoczył sprawę sądową prywatnej firmie nazywającej się Instytutem Monitorowania Mediów Sp. z o.o. (dalej IMM), która świadczy usługi pressclipingu. Usługa ta polega m.in. na systematycznym dostarczaniu firmom i instytucjom elektronicznych wersji publikowanych w prasie artykułów i ich fragmentów (oczywiście za odpowiednią opłatą). Wśród tytułów prasowych, których treści są stale oferowane komercyjnie przez IMM, znajduje się również POLITYKA. Szkopuł jednak w tym, że POLITYKA nigdy nie udzieliła IMM zgody na sprzedaż jej materiałów prasowych – lub ich części – jakimkolwiek podmiotom. Sprzedaż przez IMM treści należących do POLITYKI jest naruszeniem praw autorskich przysługujących wydawcy. I to był powód, dla którego zdecydowaliśmy się wstąpić na drogę sądową przeciwko IMM.

W pozwie złożonym w listopadzie 2011 r. przeciwko IMM domagaliśmy się odszkodowania za bezprawne komercyjne wykorzystywanie przez lata materiałów prasowych, stanowiących własność POLITYKI i jej dziennikarzy. Ponadto chcieliśmy, w celu precyzyjnego określenia naszych roszczeń, aby Sąd Okręgowy nakazał IMM dostarczenie informacji o zakresie korzystania z materiałów POLITYKI. Sąd Okręgowy nie wydał takiego postanowienia, mimo że ustawa o prawie autorskim daje uprawnionym prawo żądania informacji od naruszyciela, które pomogą w sprecyzowaniu pozwu. Na skutek apelacji POLITYKI Sąd Apelacyjny w styczniu 2014 r. orzekł, że niewydanie postanowienia „stanowiło rażące naruszenie prawa procesowego”.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego POLITYKA uprawdopodobniła okoliczność, że pozwana strona korzystała z materiałów prasowych POLITYKI. Na ten wyrok IMM złożył zażalenie do Sądu Najwyższego, który skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd Apelacyjny, ponownie rozpatrując sprawę pod koniec marca 2015 r., skupił się wyłącznie na kwestii, czy sąd w I instancji oddalił wniosek POLITYKI, wydając formalne postanowienie, czy też bez niego (uprzednio Sąd Apelacyjny stwierdził, że była odmowa, ale nie było postanowienia). Tym razem Sąd Apelacyjny orzekł, że postanowienie jednak było, i pozew oddalił.

W rezultacie w całym trwającym wiele lat procesie nie doszło do rozpatrzenia merytorycznej istoty sprawy, czyli kwestii, czy IMM miał prawo sprzedawać materiały prasowe będące własnością POLITYKI – a jeśli nie miał, to w jakiej wysokości odszkodowanie powinien POLITYCE zapłacić. Zatem sprawa legalności prowadzenia usług tzw. pressclipingu jest nadal nieprzesądzona merytorycznie w żadnym wyroku sądu polskiego. Dotychczasowy los pozwu POLITYKI przeciwko IMM dowodzi zdecydowanej niechęci sądów do zajmowania się skomplikowanymi sprawami ochrony własności intelektualnej, które przecież w dobie szerzącego się piractwa, tj. naruszeń praw autorskich na skalę komercyjną oraz bezprawnego i bezwstydnego korzystania – dla zarobku – z cudzej własności, będą coraz częściej trafiać przed oblicze wymiaru sprawiedliwości. W Poznaniu sąd oddalił pozew w podobnej sprawie (gazeta przeciwko firmie pressclipingowej), uzasadniając to tym, że wydawca nie udowodnił, iż artykuły prasowe – zamieszczone w tej gazecie i sprzedawane przez pośrednika bez zgody wydawcy – są objęte ochroną prawa autorskiego. Kuriozum. Bardzo niebezpieczne dla prasy.

POLITYKA Sp. z o.o. SKA, wydawca tygodnika POLITYKA, informuje, że korzystanie z artykułów tygodnika wymaga uzyskania licencji wydawcy.

W szczególności licencji takiej wymaga korzystanie z elektronicznych wersji artykułów, dostarczanych przez podmioty w ramach tzw. usług monitorowania mediów. Wydawca zawiadamia, że takiej licencji udzielił Stowarzyszeniu Wydawców REPROPOL, natomiast nie udzielił jej firmie Instytut Monitorowania Mediów sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz firmie Press-Service Monitoring Mediów sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Korzystanie z artykułów dostarczanych przez ww. firmy narusza przysługujące POLITYCE – jako wydawcy – prawa autorskie.

 

 


  

Uwaga Wydawcy Prasy!

 

 

Zarząd Stowarzyszenia Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 20 lutego 2015 roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla tytułów wydanych w 2013 roku.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

Wykazy tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj. Wykazy zawierają kwoty brutto  i netto (po odjęciu kosztów repartycji Stowarzyszenia) dla wszystkich tytułów z 2013 roku. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, organizacja zbiorowego zarządzania może potrącić jedynie faktycznie poniesione koszty.

 

Dodano: 24.02.2015r. 

 

 


 

30 października 2014 r.

Informacja prasowa

Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił powództwo Infor Biznes, wydawcy „Dziennika Gazety Prawnej” przeciwko Press-Service Monitoring Mediów sp. z o.o., poznańskiej spółce świadczącej usługi w zakresie monitoringu mediów (syg. akt IX 6c 699/12).

 

Spór rozpoczął się w 2011 r. i dotyczył wykorzystywania materiałów publikowanych w „Dzienniku Gazecie Prawnej”. W swojej działalności Press-Service zwielokrotniała poszczególne wydania dziennika. Zawarte w nich artykuły były następnie udostępniane klientom spółki (w tym m.in. licznym organom administracji rządowej) w ramach opracowań sporządzanych wedle wskazanych przez nich kryteriów tematycznych.

W celu uzasadnienia tej działalności, Press-Service powoływała się na statuowane w prawie autorskim licencje ustawowe, w tym m.in. na licencję dla ośrodków informacji i dokumentacji wynikającą z art. 30 ust. 1 pr. aut., prawo cytatu określonego w art. 29 ust. 1 pr. aut., licencję w zakresie przeglądów publikacji opisaną w art. 25 ust. 1 pkt 3 pr. aut., czy nawet licencję dla archiwów, bibliotek i instytucji edukacynych (art. 28 pr. aut.).

Zdaniem Infor Biznes a także SW REPROPOL, komercyjna działalność Press-Service nie mieści się w zakresie krórejkolwiek z licencji ustawowych i wymaga uzyskania odpowiedniej licencji bezpośrednio od podmiotów uprawnionych z tytułu autorskich praw majątkowych, tj. Wydawcy lub Stowarzyszenia Wydawców REPROPOL.

 

W uzasadnieniu ustnym Sąd podał, że:

  1. powód prawidłowo wykazał swoją legitymację czynną do całych tytułów prasowych,
  2. powód prawidłowo wykazał swoją legitymację czynną do poszczególnych artykułów zawartych w tytułach prasowych, ale tylko tych, które do akt sprawy złożył wraz ze stosownymi umowami i co do których przedstawiał dowody. Sąd nie uznał, że na podstawie przykładowych materiałów można dokonać generalizacji co do przysługiwania praw do artykułów w ogóle.

 

Dalej Sąd stwierdził, że kolejny krok to wykazanie, że artykuły prasowe, do których prawa przysługują Infor Biznes są utworami w rozumieniu art. 1 ust. 1 pr. aut. I tutaj Sąd stwierdził, że powód nie wykazał inicjatywy dowodowej tj. nie zawnioskował o dowód z opinii biegłego w tym zakresie.  W ocenie Sądu natomiast kwalifikacja danego materiału jako utworu to sfera ustaleń faktycznych a nie zastosowanie prawa materialnego, wobec czego Sąd uznał, że nie może dalej rozstrzygać sprawy i oddalił powództwo.

Wyrok jest nieprawomocny. Wydawca zapowiada złożenie apelacji.

SW REPROPOL                                                        

 


 

 Stanowisko ośmiu organizacji zbiorowego zarządu w sprawie spotkania organizowanego przez ZIPSEE w dniu 30 września 2014 roku

 

      25 września 2014 roku  organizacje zbiorowego zarządu prawami autorskimi lub pokrewnymi odmówiły uczestnictwa w okrągłym stole w formule organizacyjnej zaproponowanej przez ZIPSEE.

      Jednocześnie ozz-y postanowiły zaprosić ZIPSEE, PIIT i KIGEIT na rozmowy w dniu 9 października br. w siedzibie ZAiKS-u wyłącznie w sprawie aktualizacji listy urządzeń i nośników podlegających opłatom.

Wspolny_list_OZZ_do_ZIPSEE_14-09-25.pdf

Dodano 30.09.2014r.

 


 

Działania celem zawarcia umowy licencyjnej

z Press-Service oraz Instytutem Monitorowania Mediów

Dążąc do szybszego zawarcia umowy licencyjnej, Stowarzyszenie wezwało do zawarcia ugody dwa największe podmioty świadczące usługi monitorowania mediów - Instytut Monitorowania Mediów Sp. z o.o. oraz Press-Service Sp. z o.o., z którymi SW REPROPOL od dłuższego czasu znajduje się w sporze sądowym.

Pełne teksty pism do IMM oraz Press-Service.

  


Wyrok w sprawie SW REPROPOL vs IMM

W dniu 22 maja br. Sąd Apelacyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie z powództwa SW REPROPOL przeciwko Instytutowi Monitorowania Mediów o ochronę dóbr osobistych i zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji. Zmieniony został wyrok wydany w pierwszej instancji.

Pełna treść wyroku tutaj.


  

Uwaga Wydawcy Prasy!

Zarząd Stowarzyszenia Wydawców REPROPOL uchwałą z dnia 5 listopada 2013 roku, kontynuując wypłatę wynagrodzeń dla pozostałych tytułów prasowych, uruchomił oraz postawił do wypłaty należne Wydawcom prasy opłaty reprograficzne, o których mowa w art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (z dn. 4 lutego 1994, Dz. U. Nr 24 po. 83) dla:

    1. pozostałych tytułów prasowych do 2010 roku włącznie
    2. tytułów prasy naukowej za 2010 rok
    3. tytułów prasowych za 2011 i 2012 rok.

Wypłaty obejmują tytuły prasowe według wykazu Biblioteki Narodowej za dany rok kalendarzowy, natomiast wysokość wynagrodzenia ustalana jest na podstawie obowiązujących w Stowarzyszeniu Zasad i Regulaminu Wynagrodzeń.

      

W celu zoptymalizowania wypłaty wynagrodzeń wraz z uzyskaniem niezbędnej aktualizacji danych teleadresowych, Stowarzyszenie prosi Wydawców o przekazanie danych niezbędnych do wypłaty pieniędzy wypełnieniając formularz ankiety i przesyłając go na email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub fax 22 827 87 18.

Wykaz tytułów objętych repartycją oraz przypisanych im kwot można znaleźć tutaj.

      

 


 

Szanowni Wydawcy Prasy!

Stowarzyszenie Wydawców REPROPOL jest  organizacją założoną przez wydawców prasy i działającą na ich rzecz. Posiadamy zezwolenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (M.P. 2010, Nr 3, poz.19) na prowadzenie działalności w zakresie repartycji opłat reprograficznych, a także zbiorowego zarządzania prawami autorskimi naszych członków oraz ochrony praw autorskich przysługujących wszystkim wydawcom prasy. Naszą misją jest umożliwienie użytkownikom materiałów prasowych zgodnego z prawem korzystania z tych materiałów, przy jednoczesnym zabezpieczeniu praw wydawców.

Na mocy art. 20 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 2000, Nr 80, poz. 904 ze zm.), na producentach i importerach magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń, kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu, oraz czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego, ciąży obowiązek uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3% wpływów z tego tytułu na rzecz twórców oraz wydawców. SW REPROPOL zajmuje się repartycją uzyskanych środków w odniesieniu do wydawców prasy, w tym czasopism naukowych. Podział odbywa się na podstawie badań przeprowadzonych przez SMG-KRC w ramach badań PBC, przeprowadzanych corocznie od 2005 r.

W tym roku mamy zamiar kontynuować podział i wypłaty środków. W związku z tym zwracamy się do Państwa z uprzejmą prośbą o udzielenie nam potrzebnych do tego informacji:

    1. Nazwa wydawcy
    2. Dane adresowe wydawnictwa
    3. NIP
    4. Nr rachunku bankowego, na który miałaby zostać dokonana wypłata
    5. Tytuły i ISSN wydawanych przez Państwa Wydawnictwo czasopism
    6. Liczba punktów przyznanych przez MNiSW (dot. czasopism naukowych)

plik do pobrania >>>

Wypełniony formularz prosimy podstemplować i przesłać e-mailem na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub faksem na numer (+48 22) 827 87 18.

Dodano: 18.10.2011 r.


 

 

Repartycja opłat reprograficznych

Stowarzyszenie Wydawców REPROPOL zawiadamia wydawców prasy, że realizuje proces podziału i wypłat opłat należnych wydawcom prasy, pobieranych na postawie art. 20 i 201 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i zainkasowanych w latach 2003 - 2008.

Podział opłat odbywa się zgodnie z zasadami określonymi uchwałami Walnego Zebrania Członków Stowarzyszenia, a w szczególności w obowiązującym w Stowarzyszeniu Regulaminie Repartycji.

Zwracamy się do wydawców o zgłaszanie tytułów prasowych poprzez wypełnienie formularza, który można znaleźć poniżej, w terminie 3 miesięcy od daty niniejszego ogłoszenia. Wypełniony formularz jest automatycznie wysyłany do Stowarzyszenia drogą elektroniczną, natomiast dodatkowo należy go przesłać pocztą na adres Stowarzyszenia. Egzemplarz przesłany pocztą powinien być podpisany przez osoby uprawnione do reprezentowania wydawcy.

Wszelkie informacje na temat zasad podziału można uzyskać w biurze Stowarzyszenia.

Dodano: 24.09.2010 r.

 


  

SW Repropol otrzymało zezwolenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Stowarzyszenie Wydawców REPROPOL otrzymało zezwolenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na prowadzenie działalności z zakresu zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Tym samym Stowarzyszenie uzyskało status zapewniający mu realizację podstawowych celów organizacji: ochrony praw wydawców oraz rynkowego uregulowania kwestii związanych z masową eksploatacją materiałów prasowych.

Te ostatnie realizowane będą poprzez pobór i dystrybucję wynagrodzeń należnych wydawcom prasy oraz budowę systemu licencyjnego, umożliwiającego użytkownikom treści prasowych legalne posługiwanie się nimi we własnej działalności profesjonalnej.

Dodano: 26.10.2009 r.

12 września 2018 r. po 2 latach od ogłoszenia przez Komisję Europejską w 2016 r. potrzeby zmian w przepisach prawa autorskiego i po wielostronnych konsultacjach krajowych i środowiskowych, Parlament Europejski 12 września 2018 wynikiem głosów: za 438, przeciw 226 i wstrzymujących się 39 europosłów przyjął projekt Dyrektywy w sprawie praw autorskich na Jednolitym Rynku Cyfrowym.

Niektóre ważniejsze dla wydawców i autorów sformułowania projektu Dyrektywy

Założenia do Dyrektywy

Motyw 31

(31) Wolna i pluralistyczna prasa jest niezbędna do zapewnienia wysokiej jakości dziennikarstwa i dostępu obywateli do informacji. Wnosi ona zasadniczy wkład w debatę publiczną i prawidłowe funkcjonowanie demokratycznego społeczeństwa. Rosnąca nierównowaga między silnymi platformami, a wydawcami publikacji prasowych, którymi mogą być również agencje informacyjne, już doprowadzila do znaczącego regresu w otoczeniu medialnym na szczeblu regionalnym. W fazie przechodzenia od druku do publikacji cyfrowych wydawcy publikacji prasowych oraz agencje informacyjne mają trudności z udzielaniem licencji na internetowe korzystanie ze swoich publikacji oraz z osiągnięciem zwrotu z inwestycji. W przypadku, gdy wydawców publikacji prasowych nie uznaje się za podmioty praw, udzielanie licencji i egzekwowanie praw autorskich w otoczeniu cyfrowym jest często skomplikowane i nieefektywne.

Motyw 32

(32) Należy uznać organizacyjny i finansowy wkład, jaki wnoszą w produkcję publikacji prasowych wydawcy, i stworzyć dla nich zachęty, aby zapewnić stabilność branży wydawniczej i zagwarantować dostępność wiarygodnych informacji.. Należy zatem przewidzieć na poziomie unijnym zharmonizowaną ochronę prawną publikacji prasowych w odniesieniu do korzystania cyfrowego. Taką ochronę należy skutecznie zagwarantować poprzez wprowadzenie w prawie Unii praw pokrewnych do praw autorskich, dotyczących zwielokrotniania i publicznego udostępniania publikacji prasowych w zakresie korzystania cyfrowego w celu uzyskania uczciwego i proporcjonalnego wynagrodzenia za takie korzystanie. Z zasady tej powinno być wylączone korzystanie dla celów prywatnych. Ponadto umieszczenie w wyszukiwarce inernetowej nie powinno być uważane za uczciwe i proporcjonalne wynagrodzenie.

Motyw 33

(33)     Dla celów niniejszej dyrektywy należy zdefiniować pojęcie publikacji prasowej w taki sposób, aby obejmowało ono wyłącznie publikacje dziennikarskie publikowane przez usługodawcę, okresowo lub regularnie aktualizowane na wszelkich nośnikach, w celu informowania lub dostarczenia rozrywki. Publikacje takie mogą obejmować np. gazety codzienne, tygodniki i miesięczniki o tematyce ogólnej lub specjalistycznej oraz internetowe serwisy informacyjne. Publikacje periodyczne, które są publikowane do celów naukowych lub akademickich, takie jak czasopisma naukowe, nie powinny być objęte ochroną udzielaną publikacjom prasowym zgodnie z niniejszą dyrektywą. Ochrona ta nie obejmuje czynności linkowania. Ochrona ta nie obejmuje również informacji faktograficznych zawartych w artykulach dziennikarskich zamieszczonych w publikacji prasowej, nie powstrzymuje zatem nikogo od przekazywania takich informacji faktograficznych.

Motyw 34

(34) Prawa przyznane wydawcom publikacji prasowych zgodnie z niniejszą dyrektywą powinny mieć ten sam zakres co prawa do zwielokrotniania i publicznego udostępniania, o których mowa w dyrektywie 2001/29/WE, w zakresie, w jakim dotyczy to korzystania cyfrowego. Państwa czlonkowskie powinny również podlegać tym samym przepisom dotyczącym wyjątków i ograniczeń, które mają zastosowanie do praw przewidzianych w dyrektywie 2001/29/WE, w tym przepisom dotyczącym wyjątku obejmującego cytowanie do celów takich jak słowa krytyki lub recenzji przewidzianych w art. 5 ust. 3 punkt d tej dyrektywy.

Motyw 35

(35) Ochrona przyznana wydawcom publikacji prasowych na podstawie niniejszej dyrektywy nie powinna naruszać praw autorów i innych podmiotów praw do utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, w tym w odniesieniu do zakresu, w jakim mogą eksploatować swoje utwory lub inne przedmioty objęte ochroną niezależnie od publikacji prasowej, w skład której wchodzą te utwory lub przedmioty. W związku z tym, wydawcy publikacji prasowych nie powinni mieć możliwości powoływania się na przyznaną im ochronę wobec autorów i innych podmiotów praw. Pozostaje to bez uszczerbku dla ustaleń umownych zawartych między wydawcami publikacji prasowych a autorami i innymi podmiotami praw. Autorzy, których utwory wchodzą w sklad publikacji prasowej są uprawnieni do odpowiednich udziałów w nowych, dodatkowych przychodach, jakie wydawcy publikacji prasowych otrzymają za wtórne wykorzystanie ich publikacji prasowych przez dostawców uslug spoleczeństwa informacyjnego w odniesieniu do praw zapisanych w art. 11 ust. 1.

Motyw 37

(37) W ostatnich latach funkcjonowanie rynku treści online stało się bardziej złożone. Internetowe usługi zapewniania dostępu do treści chronionych prawem autorskim zamieszczanych przez użytkowników bez udziału podmiotów praw rozwinęły się i stały się głównym źródłem dostępu do treści online. Usługi online to środki zapewniające szerszy dostęp do kulturalnych i kreatywnych utworów, oferujące duże możliwości branży kuluralnej i kreatywnej w zakresie opracowywania nowych modeli biznesowych. Mimo jednak, iż umożliwiają róznorodność i ulawiają dostep do treści, generują również problemy, gdy treści chronione prawami autorskimi są zamieszczane bez wcześniejszego upoważnienia ze strony podmiotów praw. Ma to wpływ na możliwości ustalenia przez podmioty praw, czy ktoś korzysta z ich utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, a jeśli tak, to na jakich warunkach, a także na możliwości uzyskania przez nich odpowiedniego wynagrodzenia.

Motyw 37 (nowy)

(37a) Niektóre usługi społeczeństwa informacyjnego, w ramach ich normalnego wykorzystywania, są zaprojektowane tak, aby udostępniać publicznie chronione prawami autorskimi treści lub inne przedmioty zamieszczane przez ich użytkowników. Definicja dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych zapisana w tej dyrektywie obejmować będzie dostawców usług społeczeństwa informacyjnego, których jednym z głównych celów jest przechowywanie i publiczne udostępnianie lub przekazywanie zamieszczonych przez użytkowników znaczących ilości treści chronionych prawami autorskimi / udostępnionych przez użytkowników, oraz takich, które optymalizują treści i promują je dla celów uzyskania zysku, w tym, m.in., pokazywanie, lokalizowanie, organizowanie i porządkowanie zamieszczonych utworów lub innych przedmiotów, bez względu na rodzaj środków wykorzystanych do tego celu, i dlatego działających w aktywny sposób. W rezultacie nie mogą oni korzystać z wyjątku o niepodleganiu odpowiedzialności prawnej, zapisanemu w art. 14 dyrektywy 2000/31/WE. Definicja dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych zapisana w tej dyrektywie nie obejmuje mini przedsiębiorstw i małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu Tytułu I Załącznika do Zalecenia Komisji Nr 2003/361/WE oraz serwisów dzialających w celu niekomercyjnym, takich jak encyklopiedie cyfrowe oraz dostawcy usług online, gdzie treści są zamieszczane za upoważnieniem wszystkich zainteresowanych podmiotów praw, takich jak edukacyjne i naukowe repozytoria. Dostawcy usług w chmurze dla celów indywidualnych, którzy nie zapewniają bezpośrednio publicznego dostępu, platformy opracowujące programy z otwartego źródła oraz rynki cyfrowe, których główną dzialalnością jest handel detaliczny towarami fizycznymi nie powinny być uważane za dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu niniejszej dyerktywy.

Motyw 38

(38) Dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych dokonują aktu publicznego udostępniania i dlatego są odpowiedzialni za ich treści i w związku z tym powinni zawierać uczciwe i odpowiednie umowy licencyjne z podmiotami praw.

W przypadku zawarcia umów licencyjnych, powinny one obejmować również – w tym samym zakresie – odpowiedzialność prawną użytkowników, gdy nie działają oni w celach handlowych.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 punkt a, odpowiedzialność dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w odniesieniu do art.13 nie obejmuje aktów linkowania związanych z publikacjami prasowymi

Dialog między zainteresowanymi stronami ma w świecie cyfrowym fundamentalne znaczenie. Zainteresowane podmioty powinny określić najlepsze metody w celu zapewnienia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw. Takie metody powinny uwzględniać zakres treści naruszających prawa autorskie w serwisie.

Motyw 39 (nowy)

(39) Państwa członkowskie powinny zapewnić, że wówczas, gdy podmioty praw nie chcą zawierać umów licencyjnych, dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmioty praw powinny współpracować w dobrej wierze w celu zapewnienia, że chronione utwory lub inne przedmioty, które nie uzyskały zezwolenia na rozpowszechnianie, nie będą dostępne na ich serwisach. Współpraca między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmiotami praw nie doprowadzi do zapobiegania dostępności utworów lub innych chronionych przedmiotów nienaruszających praw autorskich, także tych objętych wyjątkami lub ograniczeniami praw autorskich.

Motyw 39a (nowy)

(39a) Państwa członkowskie powinny zapewnić, że dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych, o których mowa w ust. 1, wprowadzą skuteczne i szybko reagujące mechanizmy skarg i zadośćuczynienia, które będą dostępne użytkownikom w przypadku, gdyby współpraca, o której mowa w ust. 2 doprowadziła do nieuzasadnionego usunięcia ich treści. Każda skarga złożona w ramach tego mechanizmu powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki. Podmioty praw powinny w sposób racjonalny uzasadnić swoje decyzje, aby unikać arbitralnego oddalania skarg. Ponadto, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, dyrektywą 200/58/WE oraz Rozporządzeniem o Ogólnej Ochronie Danych, wspomniana współpraca nie powinna prowadzić do identyfikacji indywidualnych użytkowników, ani do przetwarzania ich danych osobowych.

Państwa członkowskie zapewniają również, że użytkownicy mają dostęp do niezależnej instytucji zajmującej się rozwiązywaniem sporów, a także do sądu lub innego odpowiedniego organu wymiaru sprawiedliwości celem oceny stosowania wyjątków lub ograniczeń praw autorskich.

Motyw 39 b (nowy)

(39b) Najszybciej jak to możliwe po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja i państwa członkowskie powinny zorganizować dialog między zainteresowanymi stronami w celu harmonizacji i określenia najlepszych praktyk. Powinni oni wydać przewodnik odnośnie do zabezpieczenia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw, co do wykorzystywania ich utworów lub innych przedmiotów w rozumieniu tej dyrektywy. Przy definiowaniu najlepszych praktyk należy szczególnie brać pod uwagę prawa podstawowe oraz stosowanie wyjątków i ograniczeń. Szczególny nacisk należy położyć na zapewnienie, iż obciążenie małych i średnich przedsiębiorstw pozostaje odpowiednie i że nie do chodzi do automatycznego blokowania treści.

Zapisy Dyrektywy

Artykuł 2

                    (4b) „dostawca usług z zakresu udostępniania treści internetowych” oznacza dostawcę usług społeczeństwa informacyjnego, którego jednym z głównych celów jest przechowywanie i zapewnianie publicznego dostępu do znaczących ilości chronionych prawami autorskimi utworów lub innych chronionych przedmiotów zamieszczanych przez użytkowników, które serwis optymalizuje i promuje dla celów handlowych. Serwisy dzialające w celu niekomercyjnym, takie jak encyklopiedie cyfrowe oraz dostawcy usług online, gdzie treści są zamieszczane za upoważnieniem wszystkich zainteresowanych podmiotów praw, takie jak edukacyjne i naukowe repozytoria, nie są uważane za usługi z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Dostawcy usług w chmurze dla celów indywidualnych, którzy nie zapewniają bezpośrednio publicznego dostępu, platformy opracowujące programy z otwartego źródła oraz rynki cyfrowe, których główną dzialalnością jest handel detaliczny towarami fizycznymi nie powinny być uważane za dostawców usług z zakresu udostępniania treści internetowych w rozumieniu tej dyrektywy.

Artykuł 11

Ochrona publikacji prasowych w zakresie cyfrowych sposobów korzystania

1.      Państwa członkowskie zapewniają wydawcom publikacji prasowych prawa przewidziane w art. 2 i art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, tak aby otrzymywali oni uczciwe i proporcjonalne wynagrodzenie za cyfrowe wykorzystnie ich publikacji prasowych przez dostawców usług spoleczeństwa informacyjnego.

1a. Prawa, o których mowa w ust. 1 nie uniemożliwiają uprawnionego wykorzysywania publikacji prasowych dla celów prywanych i niekomercyjnych przez indywidualnych uzytkowników. 

2.      Prawa, o których mowa w ust. 1, nie naruszają jakichkolwiek przewidzianych w prawie Unii praw autorów i innych podmiotów praw w odniesieniu do utworów i innych przedmiotów zawartych w publikacji prasowej, i nie mają na te prawa żadnego wpływu. Na prawa, o których mowa w ust.1 nie można się powoływać przeciwko autorom i innym podmiotom praw, a w szczególności na ich podstawie nie można pozbawiać autorów i innych podmiotów praw ich prawa do eksploatacji swoich utworów i innych przedmiotów niezależnie od publikacji prasowej, w skład której wchodzą te utwory lub przedmioty.

2a. Prawa, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą prostego linkowania opatrzonego pojedynczymi wyrazami.      

3.      W odniesieniu do praw określonych w ust. 1 stosuje się mutatis mutandis odpowiednio art. 5–8 dyrektywy 2001/29/WE i dyrektywy 2012/28/UE.

4.      Prawa, o których mowa w ust. 1, wygasają rok po opublikowaniu danej publikacji prasowej. Termin ten liczy się od dnia pierwszego stycznia roku następującego po dacie opublikowania. Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie działa wstecz.

4a. Państwa członkowskie zapewniają, że autorzy otrzymują odpowiednie udziały w dodatkowych przychodach, jakie uzyskują wydawcy publikacji prasowych za wykorzystanie publikacji prasowej przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego.

Artykuł 13

Korzystanie z treści chronionych przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego polegających na przechowywaniu lub udostępnianiu utworów lub innych przedmiotów zamieszczanych przez ich użykowników

1.      Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE dostawcy uslug z zakresu udopstepniania teści internetowych dokonują aktu publicznego udostępniania i z tego względu zawierają uczciwe i odpowiednie umowy licencyjne z podmiotami praw..

2.      Umowy licencyjne zawarte przez dostawców usług z zakresu udostępninia treści internetowych z podmiotami praw dotyczące aktów udostępniania wspomnianych w ust. 1, obejmują odpowiedzialność prawną za utwory zamieszczone przez użytkowników takich usług z zakresu udostępniania treści internetowych zgodnie z warunkami określonymi w umowie licencyjnej, przy założeniu, iż użytkwonicy tacy nie działają w charakterze komercyjnym.

2a. Państwa członkowskie zapewniają, że wówczas, gdy podmioty praw nie chcą zawierać umów licencyjnych, dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmioty praw powinny współpracować w dobrej wierze w celu zapewnienia, że chronione utwory lub inne przedmioty, które nie uzyskały zezwolenia na rozpowszechnianie, nie będą dostępne na ich serwisach. Współpraca między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych i podmiotami praw nie doprowadzi do zapobiegania dostępności utworów lub innych chronionych przedmiotów nienaruszających praw autorskich, także tych objętych wyjątkami lub ograniczeniami praw autorskich.

2b. Państwa członkowskie zapewniają, że dostawcy usług z zakresu udostępniania treści internetowych, o których mowa w ust. 1, wprowadzą skuteczne i szybko reagujące mechanizmy skarg i zadośćuczynienia, które będą dostępne użytkownikom w przypadku, gdyby współpraca, o której mowa w ust. 2 doprowadziła do nieuzasadnionego usunięcia ich treści. Każda skarga złożona w ramach tego mechanizmu powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki i powinna podlegać przeglądowi przeprowadzonemu prze człowieka. Podmioty praw powinny w sposób racjonalny uzasadnić swoje decyzje, aby unikać arbitralnego oddalania skarg. Ponadto, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, dyrektywą 200/58/WE oraz Rozporządzeniem o Ogólnej Ochronie Danych, wspomniana współpraca nie powinna prowadzić do identyfikacji indywidualnych użytkowników, ani do przetwarzania ich danych osobowych.

Państwa członkowskie zapewniają również, że użytkownicy mają dostęp do niezależnej instytucji zajmującej się rozwiązywaniem sporów, a także do sądu lub innego odpowiedniego organu wymiaru sprawiedliwości celem oceny stosowania wyjątków lub ograniczeń praw autorskich.

3.      (Z datą wejścia w życie nieniejszej dyrekywy), Komisja i państwa członkowskie zorganizują dialog między zainteresowanymi stronami w celu harmonizacji i określenia najlepszych praktyk oraz wydadzą przewodnik odnośnie do zabezpieczenia funkcjonowania umów licencyjnych oraz współpracy między dostawcami usług z zakresu udostępniania treści internetowych a podmiotami praw, co do wykorzystywania ich utworów lub innych przedmiotów w rozumieniu tej dyrektywy. Przy definiowaniu najlepszych praktyk należy szczególnie brać pod uwagę prawa podstawowe oraz stosowanie wyjątków i ograniczeń. Szczególny nacisk należy położyć na zapewnienie, iż obciążenie małych i średnich przedsiębiorstw pozostaje odpowiednie i że nie do chodzi do automatycznego blokowania treści.

Dyrektywa – prawda i mity

    Ostateczny kształt projektu dyrektywy powstanie w wyniku pracy tzw. Trilogu, to jest P.E., R.E i K.E. Należy spodziewać się, że na przełomie roku zostanie przyjęty ostateczny kształt dyrektywy nie naruszający generalnych ustaleń projektu. Polska jak i inne kraje będzie miała 2 lata od daty przyjęcia dyrektywy na wdrożenie jej do swojego porządku prawnego.

            Przyjęty projekt w znacznej części, w 15 lat po wdrożeniu dyrektywy INFOSOC, wobec gwałtownego rozwoju Internetu, uwzględnia zwiększoną potrzebę ochrony posiadaczy praw z utrzymaniem istniejących wyjątków dla użytkowników fizycznych jak i niektórych instytucjonalnych. Dla wydawców prasy oznacza przyznanie praw pokrewnych jakie od wielu lat posiadają producenci muzyki i filmów, nadawcy, czy obecnie producenci gier.

            Projekt dyrektywy zmienia zasady publikowania i monitorowania treści w Internecie związanych z ochroną praw autorskich. Projekt ogranicza nieuprawnione – bez licencji – korzystanie z cudzych treści. Projekt utrzymuje swobodę dostępu do treści i podtrzymuje wolną wymianę informacji pod warunkiem poszanowania praw wydawców, producentów i autorów. Projekt nie narusza istniejących wyjątków ani ich nie ogranicza. Wręcz przeciwnie dodaje nowy wyjątek określony w art. 13.

Celnie powyższe uwarunkowania określił Tadeusz Węgrzynowski w rozmowie z Magdaleną Rigamonti opublikowanej we wrześniowym Dzienniku Gazecie Prawnej:

„Proszę sobie porównać internet do miasta. Są ulice, chodniki, parki, ławki – i to jest wspólne. Poruszamy się po tym mieście bezpłatnie. Jednak jeśli chcemy wejść do księgarni po książkę czy do kina obejrzeć film, to za to płacimy. Świat wirtualny w tym względzie nie różni się od realnego.”

Do najważniejszych zmian należą:

1. Nowy wyjątek text and data mining (TDM, art. 3) pierwszy wyjątek obowiązkowy dla wszystkich państw członkowskich.

W propozycji sprawozdawcy – obowiązkowy wyjątek dla państw członkowskich TDM ma być dostępny dla instytucji naukowo-badawczych oraz instytucji dziedzictwa kulturowego do celów niekomercyjnych (art. 3 par. 1). Państwa członkowskie mogą poszerzyć ten wyjątek na innych użytkowników (jest to opcja dla państw (art. 3a par. 1).

2. Dostosowanie istniejących wyjątków do rzeczywistości online obejmujących:

- wyjątek edukacyjny i na potrzeby nauczania,

- wyjątek dla bibliotek, muzeów, archiwów etc. (digitalizacja zasobów, udostępnianie i rozpowszechnianie i zwielokrotnianie utworów, które nie są nastawione na osiągnięcie korzyści finansowych, non-profit).

3. Zasady wynagrodzenia w kontraktach zawieranych przez wydawcę czy producenta z twórcą, autorem czy wykonawcą – art. 14-16a

- zobligowanie producentów do większej przejrzystości w raportowaniu do twórcy w odniesieniu do wykorzystania jego dzieła – autor ma prawo wiedzieć, co dzieje się z jego utworem i jak on jest wykorzystywany,

- prawo do renegocjonowania kontraktu, jeśli wynagrodzenie twórcy jest nieproporcjonalnie małe w stosunku do wpływów z utworu,

- prawo od wypowiedzenia umowy licencyjnej przez autora, jeśli jego twórczość nie jest promowana lub gdy wydawca nie wywiązuje się z obowiązku raportowania.

4. Nowe prawo dla wydawców prasy – art. 11

- prawo pokrewne – podobne prawo posiadają już producenci muzyki i filmów, czy też nadawcy finansujący swoją produkcję.

Prasa drukowana wypierana jest przez dostęp online. W Internecie pojawiają się dostawcy, którzy używają publikacji prasowych generując ruch na swojej stronie. Zarabiają oni na reklamie i zbieraniu danych użytkowników, bez żadnych licencji lub wychodząc z pozycji dominującej, ponieważ wydawca za każdym razem musi udowadniać, że jest właścicielem praw do danych treści. Nakłady finansowe jakie ponosi wydawca nie są rekompensowane przez platformy, które zarabiają na tych treściach, często nie podając nawet linku do źródła. Czasami też, pomimo podanego linku bezpośrednio do artykułu, kilkuzdaniowa informacja zamieszczona ponad linkiem jest streszczeniem i wyciągiem z tego artykułu, co w efekcie prowadzi do tego, że czytelnik nie ma już potrzeby wejścia na stronę źródłową.

- art. 11 ma na celu danie wydawcom prasy możliwości negocjowania licencji z platformami i agregatorami treści zgodnie ze swoim profilem ekonomicznym,

- nie jest to prawo niezbywalne – nie narusza istniejących licencji Creative Commons,

- art. 11 wprowadza obowiązek stworzenia mechanizmu redystrybucji dochodu uzyskanego przez wydawcę do autorów tekstów i treści.

5. Value gap – sprawiedliwe wynagrodzenie dla twórców za wykorzystanie utworów przez platformy internetowe – art. 13.

Mimo zwiększenia na niespotykaną dotychczas skalę dostępności muzyki online, a także olbrzymiego zainteresowania korzystania z muzyki online po stronie konsumentów, znaczna część udostępnianych w sieci nagrań nie przynosi zarówno artystom jak i producentom fonograficznym uczciwego i proporcjonalnego do zysków właścicieli serwisów wynagrodzenia. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest tzw. „Value gap”, czyli rosnąca rozbieżność pomiędzy przychodem osiąganym przez właścicieli niektórych platform cyfrowych (np. YouTube) z tytułu eksploatacji nagrań muzycznych na tych platformach, a wynagrodzeniami faktycznie przekazywanymi właścicielom praw. Brak jednoznacznego określenia statusu niektórych platform cyfrowych umożliwił ich właścicielom zbudowanie przynoszących olbrzymie zyski modeli biznesowych bazujących na treściach generowanych przez użytkowników tych platform i opartych na eksploatacji nagrań muzycznych przy jednoczesnym pogwałceniu prawa do stosownego wynagrodzenia należnego twórcom, producentom i innym właścicielom praw.

- kogo obejmie art. 13? – dostawców usług, którzy dają dostęp i magazynują treści objęte prawem autorskim wrzucane przez użytkowników i którzy aktywnie do użytkowania komunikują (np. poprzez algorytmy, gotowe katalogi dla sprofilowanego użytkownika),

- kogo nie obejmie ten artykuł? – encyklopedie online (Wikipedia i Wikimedia), archiwa edukacyjne i naukowe i platformy pasywne oraz tzw. chmury dla indywidualnych użytkowników (które nie wykonują aktu komunikacji), platformy w ramach otwartego dostępu oraz platformy, których głównym celem nie jest dostęp i magazynowanie treści objętych prawem autorskim (np. portale randkowe),

- jaki obowiązek nakłada na platformy art. 13? – obowiązek posiadania odpowiednich licencji na treści objęte prawem autorskim – Uwaga! Tylko jeśli posiadacz praw chce mieć licencje,

- dla prywatnego użytkownika niewiele się zmieni, ponieważ to nie użytkownik, a platforma jest zobowiązana do zawarcia licencji,

- właściciel praw jest zobligowany do zidentyfikowania treści,

- platformy powinny wprowadzić instrumenty (zgodnie z interesem państw członkowskich), by treści podlegające ochronie były eksploatowane na podstawie licencji,

- art. 13 nie narusza dyrektywy E-Commerce,

- art. 13 nie wyłącza stosowania wszystkich wyjątków już zawartych w dyrektywie INFOSOC – czyli nadal obowiązują wyjątki takie jak parodia, pastisz, własny użytek czy prawo do cytatu (nadal będzie można tworzyć memy czy wrzucać linki do piosenek na prywatny profil FB),

- art. 13 nie narusza wolności słowa, a wszystkie zastosowane przez państwa członkowskie środki przy wdrażaniu art. 13 muszą brać pod uwagę i przestrzegać prawa podstawowe użytkownika,

- w przypadku zablokowania treści przez platformę, użytkownik ma prawo do środków odwoławczych.

   Przyjęcie przez Parlament Europejski projektu dyrektywy wywołało zarówno w fazie dyskusji nad projektem jak i po jego przyjęciu mocny sprzeciw gigantów technologicznych i ich krajowych popleczników, którzy wprowadzili do obiegu medialnego fałszywe hasła dyskredytujące prawa uprawnionych i przepisy projektu. Wśród wielu przekłamań znalazły się takie jak: ACTA 2, zamiennie: cenzura lub ograniczenie wolności, podatek od linków itp.

   Przykłady fałszywych haseł:

Projekt dyrektywy to nowe ACTA: FAŁSZ

Procedowana w 2012 r. umowa handlowa, zwana ACTA, ograniczała handel podróbkami i w wyniku wielu protestów nie została przyjęta. Obecny projekt dyrektywy ma na celu naprawienie zachwianej równowagi rynkowej pomiędzy operatorami platform internetowych prowadzących działalność biznesową, a posiadaczami praw, którzy powinni otrzymywać za wykorzystane treści stosowne wynagrodzenie, proporcjonalne do osiąganego zysku przez daną platformę.

Artykuł 11 zakazuje linkowania: FAŁSZ

Jest wręcz przeciwnie! PE przyjął wyraźny zapis o tym, że prawo pokrewne dla wydawcy nie dotyczy linkowania (nowy ust. 2a).

Artykuł 11 zabije małych wydawców: FAŁSZ

To właśnie przede wszystkim mali, lokalni, krajowi wydawcy skorzystają na tym rozwiązaniu. Mali wydawcy są dzisiaj bezradni w konfrontacji z dużymi graczami internetowymi.

Artykuł 11 wprowadza nowe, nadzwyczajne prawo dla wydawców: FAŁSZ

Z takiego samego – a nawet szerszego niż proponowane – prawa, zwanego pokrewnym, korzystają już producenci muzyki, filmów, gier i programów komputerowych czy nadawcy radiowi i telewizyjni.

Artykuł 11 jest przeciwko internautom: FAŁSZ

Jest odwrotnie. PE wyraźnie zapisał, iż prawo pokrewne nie dotyczy niekomercyjnego wykorzystywania materiałów prasowych przez indywidualnych użytkowników (nowy ust. 1a).

Artykuł 11 ograniczy wolność słowa: FAŁSZ

Misją wydawcy jest poszerzanie swojego zasięgu poprzez udostępnianie stworzonych materiałów prasowych na różnorodnych nośnikach i we wszelkich formatach.

Artykuł 11 nie będzie skuteczny, bo w Niemczech i Hiszpanii nie działa: FAŁSZ

Zarówno w Niemczech, jak i w Hiszpanii prawo krajowe działa, a nawet przynosi już korzyści uprawnionym.

Artykuł 12a zabroni wykonywania selfie na stadionie: FAŁSZ

Tak, jak w przypadku innych artykułów, nie ma zagrożenia dla przepisów o dozwolonym użytku, dla działań niekomercyjnych indywidualnych użytkowników.

Artykuł 13 dotyczy cenzurowania Internetu: FAŁSZ

Rozwiązanie kwestii "value gap" nie oznacza cenzury: chodzi o to, aby dokonać sprawiedliwego podziału tortu między wszystkich uczestników rynku, w tym twórców.

Artykuł 13 oznacza nałożenie automatycznego i powszechnego nadzoru na Internet: FAŁSZ

Artykuł 13 wyraźnie chroni swobodę wypowiedzi użytkowników w Internecie i zabrania powszechnego monitorowania stron internetowych zgodnie z orzecznictwem ETS. 

Artykuł 13 "przeskanuje" wszystkie portale internetowe, niezależnie od ich wielkości i obrotów: FAŁSZ

Artykuł 13 dotyczy tylko dużych platform internetowych, które prowadzą działalność komercyjną.

Artykuł 13 zniszczy małe podmioty internetowe i start-upy: FAŁSZ

Dyrektywa nie dotyczy podmiotów zatrudniających do 50 osób o obrotach poniżej 10 mln EUR!

Artykuł 13 będzie cenzurą postów obywateli: FAŁSZ

Zawierane przez platformy licencje obejmą ochroną działania internautów, w szczególności ich posty.

Artykuł 13 nie zezwoli na linkowanie: FAŁSZ

Linki są wyłączone spod regulacji art. 13.

Artykuł 13 nakłada na platformy nieproporcjonalne obowiązki: FAŁSZ

Artykuł 13 wyraźnie wymaga, aby platformy internetowe we współpracy z podmiotami praw autorskich podejmowały "odpowiednie i proporcjonalne środki", zabezpieczające ochronę praw.

OPRACOWANO na podstawie materiałów Izby Wydawców Prasy oraz portalu Prawo Kultury

Warszawa, 14 września 2018 r.